Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Ήρθε μια στιγμή αυτή τη χρονιά που έσπασες. Όχι θεαματικά. Σιωπηλά. Έγινες χίλια κομμάτια και κάθε κομμάτι σου ήξερε ακριβώς τι είχε πάει στραβά. Έκανες το ένα λάθος πάνω από το άλλο και τότε εμφανίστηκαν. Σαν κοράκια. Κάποιοι που λέγονταν φίλοι, κάποιοι που πάντα ήταν περίπου εχθροί. Σε περίμεναν στη γωνία, όχι για να βοηθήσουν, αλλά για να μετρήσουν πόσο χαμηλά έπεσες.
Κι εκεί είχες δύο επιλογές. Η μία ήταν η εύκολη. Να κρυφτείς πίσω από τα λάθη σου. Να τα βαφτίσεις χαρακτήρα, συγκυρία, κακή στιγμή. Να κάνεις τον σκληρό και να πεις πως δεν σε αγγίζει τίποτα. Η άλλη ήταν η δύσκολη. Να σταθείς. Να πεις συγγνώμη. Όχι να απολογηθείς. Όχι να δικαιολογηθείς. Να εξηγήσεις. Και να εξηγήσεις μόνο στους λίγους.
Γιατί δεν αξίζουν όλοι εξηγήσεις. Δεν είναι όλοι άξιοι να κρατήσουν την αλήθεια σου. Οι συγγνώμες δεν μοιράζονται. Δεν είναι δημόσια δήλωση. Είναι πράξη ευθύνης. Και η ευθύνη απευθύνεται μόνο στους ξηγημένους. Σε εκείνους που ήταν παρόντες πριν σπάσεις. Που δεν χάρηκαν με την πτώση σου. Που δεν μέτρησαν τα λάθη σου σαν τρόπαια.
Αν κάτι έμαθες φέτος, είναι αυτό. Δεν σώζεσαι κρυβόμενος. Σώζεσαι στεκόμενος. Με καθαρό βλέμμα. Με λίγες λέξεις. Με μια συγγνώμη που δεν ζητά συγχώρεση, αλλά δηλώνει συνείδηση.
Οι υπόλοιποι; Θα συνεχίσουν να περιμένουν στη γωνία. Άστους. Δεν χρωστάς τίποτα σε όσους δεν άντεξαν να σε δουν όρθιο.
