Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν ξέρω αν μπορείς να τη δεις καθαρά. Είναι λεπτή, σχεδόν αόρατη. Μια μικρή γραμμή που χωρίζει την ελπίδα από την προσδοκία. Τόσο κοντά που εύκολα τις μπερδεύεις. Τόσο ύπουλα δεμένες που νομίζεις πως μιλούν για το ίδιο πράγμα. Δεν μιλούν.
Η προσδοκία είναι τίμια. Έχει όρους. Έχει λογική. Λες «αν» και περιμένεις «τότε». Πατάει στο παρόν, μετράει δεδομένα, διαβάζει σημάδια. Μπορεί να σε απογοητεύσει, αλλά δεν σε εξαπατά. Σου λέει από πριν τι ζητάς και τι ρισκάρεις. Κι αν δεν έρθει, πονάς, αλλά συνεχίζεις.
Η ελπίδα όμως… η ελπίδα είναι άλλο πράγμα. Δεν ζητά αποδείξεις. Δεν θέλει συνέπεια. Δεν χρειάζεται λόγια. Τρέφεται από υπονοούμενα, από μισές κινήσεις, από βλέμματα που μπορεί και να μη σήμαιναν τίποτα. Η ελπίδα δεν σου υπόσχεται, σε κρατά. Σε κρατά εκεί που δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά εσύ επιμένεις να περιμένεις.
Κι αυτό είναι το επικίνδυνο. Γιατί η ελπίδα δεν σε πονάει απότομα. Σε φθείρει αργά. Σε κάνει να αναβάλλεις τη ζωή σου. Να λες «λίγο ακόμα». Να δικαιολογείς απουσίες. Να μεταφράζεις τη σιωπή σε πιθανότητα. Να βαφτίζεις την αδιαφορία δυσκολία. Να χαρίζεις χρόνο σε ανθρώπους που δεν σου έδωσαν ούτε στιγμή καθαρή.
Η ελπίδα είναι βολική για όσους δεν θέλουν να αποφασίσουν. Για όσους αφήνουν μισά λόγια για να μην χάσουν τίποτα. Για όσους κρατούν πόρτες μισάνοιχτες και ψυχές σε αναμονή. Δεν σκοτώνει εκείνους. Σκοτώνει εσένα που περιμένεις.
Γιατί όσο ελπίζεις, δεν φεύγεις. Δεν διεκδικείς αλλού. Δεν κλείνεις κύκλους. Δεν πενθείς αυτό που δεν ήταν ποτέ. Μένεις κολλημένος σε ένα σχεδόν. Σε ένα «ίσως». Σε ένα «θα δούμε». Και το σχεδόν είναι το πιο κουραστικό μέρος για να ζεις.
Κάποια στιγμή, αν είσαι τυχερός, το καταλαβαίνεις. Όχι όταν πια πονάς πολύ. Αλλά όταν κουράζεσαι. Όταν νιώθεις πως η ελπίδα δεν σε κρατά ζωντανό, σε κρατά στάσιμο. Τότε βλέπεις καθαρά τη γραμμή. Και διαλέγεις.
Γιατί η προσδοκία μπορεί να πληγώνει.
Αλλά η ελπίδα, όταν δεν έχει βάση, είναι αυτή που σκοτώνει.
