Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Εσύ αγάπη μου έδωσες αιώνιους όρκους στην αόρατη σου ερωμένη. Της πέρασες βέρα εδώ και καιρό και της είσαι πιστός. Τη κρατάς κρυφή βέβαια, τη κρύβεις καλά. Δεν τη φανερώνεις. Κάτι ξέρεις. Ορκίστηκες αιώνια πιστή. Τη λατρεύεις, δεν την αποχωρίζεσαι ποτέ, σου έχει γίνει δέρμα. Μπορεί να την ανταγωνίζονται πολλές κατά καιρούς αλλά στο τέλος πάντα αυτή διαλέγεις. Ξανά και ξανά. Αυτή θα προτιμάς, όσο και αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου κάποτε, ότι ίσως δεν κάνει αυτή για σένα.
Μόνο αυτή κάνει για σένα αγόρι μου, μη ξεγελάς τον εαυτό σου. Δεν κάνεις για τις άλλες. Είσαι λίγος. Αφού της πέρασες τη βέρα, να τη τιμήσεις, μέχρι τέλους. Έτσι κάνουν οι άντρες. Άσε τις άλλες. Η Ανασφάλεια, δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ και για κανένα. Έτσι τη λένε ή μήπως κάνω λάθος;
Καλά έκανες και τη παντρεύτηκες. Αυτή δεν θα σου φέρει ποτέ αντίρρηση, για τίποτα και για κανένα. Ό,τι της λες αυτό θα κάνει, στις διαταγές σου. Δεν θα σε αμφισβητήσει ποτέ. Θα σε έχει θεό και θα σε προσκυνά. Αυτό δεν ήθελες πάντα; Να φαίνεσαι άντρας;
Είσαι τόσο δειλός που μόνο αυτή σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Τραγική ειρωνεία έτσι; Να νιώθεις ασφαλής με την Ανασφάλεια. Καθόλου τραγική. Τραγικός εσύ είσαι που φοβάσαι να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα στο καθρέφτη. Τραγικός, γιατί δεν μπορείς να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό πόσο χαμηλά πέφτεις για να φαίνεσαι δυνατός, ανίκητος, ασφαλής.
Ξεγέλα όσο θέλεις τον εαυτό σου. Να βγαίνεις και με άλλες, να σου ανυψώνουν για λίγο το εγώ σου, μη πιάσει πάτο. Μη σκας, η ανασφάλεια θα είναι εκεί να σε περιμένει, όσες φορές και αν γυρίσεις από άλλες αγκαλιές. Ξέρει, ότι αυτή θα διαλέγεις πάντα. Γιατί οι δειλοί, πάντα σε αυτή γυρνάνε. Αιώνες τώρα, πιστοί στο κάλεσμα της.
