Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δε θέλει πολλά η αγάπη. Δε χρειάζεται να κοπιάσεις για να την κατακτήσεις, ούτε να την εκθειάσεις για να μείνει. Η αγάπη χρειάζεται λίγα και καλά. Απλά και όμορφα. Αληθινά και γεμάτα.
Δε χρειάζονται θυσίες και μεγάλα λόγια που, στο τέλος, αποδεικνύονται μικρά. Δε χρειάζονται ψέματα για να τη κρατήσεις, ούτε λέξεις πολλές που μοιάζουν παραμύθι. Δε χρειάζονται φλυαρίες και υποδείξεις πώς να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις, ούτε έχει οδηγίες χρήσεις για να αντέξει στο χρόνο.
Η αγάπη είναι απλή. Ταπεινή. Γεμάτη με φως και όμορφες στιγμές που χαράζουν την ιδανική πορεία. Η αγάπη θέλει τρέλα. Υπομονή και επιμονή για να προχωρήσει παρακάτω. Να πάει με βήματα αργά και σταθερά. Να αφουγκράζεται πριν μιλήσει και να αντιλαμβάνεται πριν τη κρίση. Να κατανοεί τις λέξεις και να δυναμώνει με αυτές. Να περιμένει όταν χρειάζεται και να καταλαβαίνει όταν κάτι δε πάει καλά.
Η αγάπη είναι συναίσθημα. Είναι λέξεις. Είναι οι άνθρωποι μας. Τα παιδιά μας. Οι φίλοι μας. Η οικογένεια μας. Η αγάπη είναι παντού. Δε χρειάζεται να τη ψάχνεις, γιατί βρίσκεται μέσα μας κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, σε κάθε αρχή και τέλος μαζί. Σε κάθε βήμα, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε αγκαλιά, σε κάθε «είμαι εδώ» και το εννοώ.
