Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Άκου να δεις παιδί μου. Η ζωή είναι δύσκολη, το ξέρω. Απρόσμενη και απρόβλεπτη. Ξαφνική, με εμπόδια παντού γύρω σου. Με ανηφόρες που σου φαίνονται βουνό και κύματα που φέρνουν μαζί τους ολόκληρες φουρτούνες.
Κάποιες φορές, είναι ανυπόφορη, με λακκούβες στον δρόμο σου που μοιάζουν με βαθιά πηγάδια και σκοτάδι πυκνό, όπου το μόνο που μπορείς να ακούσεις είναι τα βήματά σου. Μια πορεία δύσβατη, χωρίς να ξέρεις με ποιον μπορείς να τη διαβείς για να γίνει πιο εύκολη. Έρημη τις περισσότερες φορές, χωρίς κανέναν να ακούσει τη σιωπή σου.
Και άλλες τόσες φορές, μουντή, σαν να μην υπάρχει παρακάτω. Αλλά αν το καλοσκεφτείς, αυτή είναι η ζωή. Άλλη δεν υπάρχει.
Μέσα από αυτές τις δύσκολες στιγμές, όμως, υπάρχουν και οι άλλες. Εκείνες που ακολουθούν και σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη. Είναι οι στιγμές του γέλιου, της ανεμελιάς, των τραγουδιών, των χαρών και των επιτυχιών. Οι στιγμές γεμάτες συντροφιά, αγάπη και ηλιοβασιλέματα. Όνειρα που, αν και μερικές φορές παραπλανούν, δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά. Χωρίς όνειρα, δεν υπάρχει νόημα, ουσία, αύριο και ελπίδα.
Γι’ αυτό, αν μπορείς, ζήσε. Γέμισε τις στιγμές σου με κόκκινους ήλιους και τις νύχτες σου με δίδυμα φεγγάρια. Φτάσε στα όριά σου και ξεπέρασέ τα. Περπάτησε με αυτούς που διάλεξες, και όταν κουραστείς, σταμάτα. Σταμάτα να ξαποστάσεις και ύστερα συνέχισε, σαν να μην έζησες ποτέ.
