Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν χρειάζεται να έχει happy end για να αξίζει. Δεν χρειάζεται να κρατήσει για πάντα, για να είναι αληθινό.
Εσύ κι εγώ… το ζήσαμε.
Ήταν από εκείνες τις ιστορίες που δεν τις προγραμματίζεις, δεν τις αναλύεις, απλά τις αφήνεις να συμβούν. Και εμείς τις αφήσαμε. Δε βιαστήκαμε, δε φοβηθήκαμε, δε μετρήσαμε το πόσο θα κρατήσει.
Δεν ήμασταν από αυτούς που ψάχνουν σιγουριά. Ήμασταν από αυτούς που ψάχνουν αλήθεια. Και την βρήκαμε ο ένας στον άλλον, έστω και για λίγο.
Ό,τι ζήσαμε, το ζήσαμε στο έπακρο.
Δεν κρατηθήκαμε, δεν υπολογίσαμε, δεν αφήσαμε τίποτα ανείπωτο.
Και όταν ήρθε το τέλος; Δεν είχε παιχνίδια, δεν είχε πισωγυρίσματα. Είχε την αλήθεια του. Ήξερα, ήξερες, ότι φτάσαμε μέχρι εκεί που αντέξαμε.
Ξέρω πως θα μου λείψει. Θα μου λείψεις.
Ξέρω πως θα υπάρξουν στιγμές που θα θελήσω να σου στείλω. Να ακούσω τη φωνή σου.
Αλλά ξέρω επίσης πως ό,τι ήταν να γίνει, έγινε.
Δεν είμαστε πια μαζί, αλλά δεν είμαστε ούτε ξένοι.
Γιατί ό,τι ζήσαμε, δεν ξεγράφεται.
Και ξέρεις τι; Δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή.
Γιατί κάποιοι έρωτες δεν είναι φτιαγμένοι για πάντα. Είναι φτιαγμένοι για όσο.
Κι εγώ κι εσύ… ήμασταν τυχεροί που το ζήσαμε.
Και αυτό, κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει.
