Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Ξέρεις για ποιον σου μιλάω. Εκείνον τον έναν. Τον άνθρωπο που άφησες να δει τα πιο βαθιά σου κομμάτια. Τον άνθρωπο που εμπιστεύτηκες, που πίστεψες ότι θα σε κρατήσει, θα σε στηρίξει, ότι δεν θα σου κάνει ποτέ κακό. Και όμως, αυτός ο ένας ήταν που σε άδειασε.
Δεν μιλάω για τους μικρούς αποχωρισμούς, για τα λάθη που όλοι κάνουμε. Όχι. Μιλάω για εκείνον που πήρε όσα του έδωσες και τα πέταξε σαν να μην είχαν αξία. Για εκείνον που σε έκανε να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου. Που σε γέμισε αμφιβολίες για την αξία σου.
Σε άδειασε. Σε ξέφτισε. Σε άφησε να ψάχνεις στις στάχτες μιας σχέσης που κάποτε ήταν όλα όσα ήθελες. Και μετά; Ήρθε η σιωπή. Το κενό. Το αίσθημα ότι κάτι μέσα σου έχει σπάσει.
Αλλά τώρα ξέρεις. Έμαθες. Ξέρεις ότι όποιος έχει το θράσος να σε αδειάσει μια φορά, θα το κάνει ξανά. Όχι γιατί δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά γιατί δεν σε είδε ποτέ όπως σου άξιζε. Δεν σε αγάπησε όπως αγαπάει κάποιος που μένει.
Και τώρα επιστρέφει. Με λόγια, με δικαιολογίες, με υποσχέσεις πως «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά». Μα εσύ το ξέρεις καλύτερα. Ξέρεις πως αν τον δεχτείς πίσω, δίνεις ξανά το δικαίωμα να σε πληγώσει. Και γιατί; Γιατί να ρισκάρεις ξανά την ψυχή σου για κάποιον που την ποδοπάτησε τόσο εύκολα;
Μην τον δεχτείς. Όσο κι αν θέλει να γυρίσει, όσο κι αν λυγίζεις στο άκουσμα των λόγων του, θυμήσου: η αξία σου δεν είναι για εκπτώσεις. Δεν είναι για δεύτερες ευκαιρίες σε εκείνους που δεν σε εκτίμησαν από την αρχή.
Δεν έχει σημασία αν νιώθεις ακόμα κάτι. Αυτό που έχει σημασία είναι να θυμηθείς πώς σε έκανε να νιώσεις όταν σε άδειασε. Πώς έμεινες να μαζεύεις τα κομμάτια σου, ενώ εκείνος προχώρησε σαν να μην έγινε τίποτα.
Γι’ αυτό σου λέω: Εκείνον τον έναν που σε άδειασε, μην τον δέχεσαι ποτέ ξανά πίσω. Η ζωή σου δεν είναι ανοιχτή πόρτα για όποιον δεν ξέρει να μείνει. Είναι καταφύγιο για εκείνους που θα σε γεμίζουν, όχι για εκείνους που σε αφήνουν άδειο.
