Γράφει ο Nickolas M.
“Τελικά μάλλον δεν το θέλαμε αρκετά.” Αυτές ήταν οι τελευταίες σου λέξεις πριν κλείσεις την πόρτα πίσω σου, αφήνοντας το άρωμα σου να γεμίζει το σαλόνι. Αυτό το αιώνιο άρωμα που δεν λέει να φύγει μέρες τώρα.
Κοιτάω την βέρα σου που άφησες φεύγοντας πάνω στο βιβλίο, αυτό που μου πήρες δώρο στην πρώτη μας επέτειο. Γυαλίζει όμορφα κάτω από το φωτιστικό. Την κοιτάω και σκέφτομαι αν όντως δεν το θέλαμε αρκετά, όπως είπες.
Να σου πω την αλήθεια μου, πιο πολύ πιστεύω ότι τελικά δεν θέλαμε τα ίδια. Εγώ ήθελα ηρεμία και συντροφικότητα. Εσύ ένταση και κίνηση, όπως έλεγες. Ακόμα θυμάμαι που το παρομοίαζες με την κίνηση του πιρουνιού που μαζεύει τα μακαρόνια στο πιάτο.
Γέλαγα τότε με αυτή τη σύγκριση. Μετά κατάλαβα βέβαια. Αυτή η κίνηση όπως το έλεγες, περιλάμβανε κι άλλα πράγματα, έξω από μένα. Και πάντα με επίκεντρο εσένα και τα θέλω σου.
Εγώ ήμουν τα υπολείμματα στο πιάτο σου. Ναι όντως, ειδικά αυτό το τελευταίο ίσως δεν το ήθελα αρκετά. Συγγνώμη κιόλας…
