Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Ξυπνάς και δεν είναι η δουλειά που σε πιέζει. Είναι η έλλειψη. Η Κυριακή κύλησε χωρίς εκείνη τη ζεστασιά που ηρεμεί το σώμα και χαμηλώνει την ένταση της εβδομάδας. Δεν υπήρξε μια αγκαλιά να σε γειώσει, να σου θυμίσει ότι δεν χρειάζεται να είσαι διαρκώς δυνατή. Και έτσι η Δευτέρα σε βρίσκει εκτεθειμένη.
Όταν δεν έχεις νιώσει το βάρος ενός ανθρώπου πάνω σου, το βάρος των υποχρεώσεων μοιάζει διπλό. Όχι γιατί άλλαξε κάτι αντικειμενικά, αλλά γιατί δεν πρόλαβες να γεμίσεις. Η τρυφερότητα δεν είναι υπερβολή ούτε πολυτέλεια. Είναι αναγκαία παύση. Είναι η στιγμή που το σώμα χαλαρώνει και η ψυχή σταματά να αμύνεται.
Μπορεί να λες ότι δεν χρειάζεσαι πολλά. Ότι έχεις μάθει να στέκεσαι στα πόδια σου. Όμως η αυτάρκεια δεν αναιρεί την ανάγκη για επαφή. Η απουσία αγκαλιάς δεν φαίνεται αμέσως. Φαίνεται τη Δευτέρα το πρωί, όταν όλα σου μοιάζουν πιο σκληρά, πιο απότομα, πιο απαιτητικά.
Η Κυριακή είναι δοκιμασία ουσίας. Αν υπάρχει κάποιος που σε κρατά και σε ηρεμεί, το νιώθεις βαθιά. Αν δεν υπάρχει, επίσης το νιώθεις. Και η εβδομάδα ξεκινά με ένα ανεπαίσθητο βάρος στο στήθος. Όχι από άγχος. Από κενό.
Οι δύσκολες Δευτέρες δεν οφείλονται μόνο στις υποχρεώσεις. Οφείλονται στις άδειες Κυριακές. Στις σχέσεις που δεν σε γεμίζουν, στις αγκαλιές που δεν διεκδίκησες, στην τρυφερότητα που έμαθες να υποτιμάς. Κάποια στιγμή χρειάζεται να το παραδεχτείς. Δεν σε εξαντλεί η εβδομάδα. Σε εξαντλεί η έλλειψη φροντίδας.
Κι αν θέλεις οι Δευτέρες να πάψουν να σε βαραίνουν, δεν χρειάζεται να αλλάξεις πρόγραμμα. Χρειάζεται να αλλάξεις ποιότητα. Να επιλέξεις ανθρώπους που σε γεμίζουν, που σε κρατούν χωρίς όρους, που κάνουν την Κυριακή σου αληθινή ανάπαυση.
Γιατί όταν έχεις χορτάσει αγκαλιές, η εβδομάδα δεν ξεκινά με κόπο. Ξεκινά με αντοχή. Και αυτή κάνει όλη τη διαφορά.
