Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν με νοιάζει πού πηγαίνουμε. Δεν με νοιάζει αν είναι μακριά ή κοντά, αν είναι μια διαδρομή εύκολη ή γεμάτη δυσκολίες.
Το μόνο που με νοιάζει είναι να είσαι εκεί, δίπλα μου. Να είσαι εκεί όταν όλα φαίνονται αβέβαια, όταν ο δρόμος μπροστά μοιάζει θολός.
Δεν είναι οι προορισμοί που δίνουν νόημα στη ζωή, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη διαδρομή.
Στα μάτια σου βλέπω κάτι περισσότερο από έναν σύντροφο.
Βλέπω έναν συνοδοιπόρο, κάποιον που δεν φοβάται να περπατήσει μαζί μου στα δύσκολα, να γιορτάσει μαζί μου τα όμορφα και να βρει την ομορφιά ακόμα και στις πιο απλές στιγμές.
Δεν έχει σημασία αν χαθούμε κάποια στιγμή ή αν χρειαστεί να σταματήσουμε για να πάρουμε μια ανάσα.
Ξέρω πως, όσο είσαι μαζί μου, θα βρούμε ξανά τον δρόμο μας.
Γιατί η διαδρομή δεν μετράει όσο η αίσθηση ότι έχουμε ο ένας τον άλλον.
Κι έτσι, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση, όποιο κι αν είναι το ταξίδι, αρκεί που προχωράμε μαζί.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μόνο που πραγματικά θέλω είναι εσύ. Εσύ κι εγώ, χέρι-χέρι, να γράφουμε την ιστορία μας, βήμα-βήμα
