Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Ξέρω, είναι κάτι αισθήματα που δυσκολεύεσαι να κρύψεις. Είναι τόσο δυνατά που κάνουν το παν να βγουν στην επιφάνεια. Είναι τόσο έντονα, που νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου να μην εκραγείς.
Ξέρω, είναι και κάποιοι άνθρωποι που σου γίνονται τόσο απαραίτητοι! Σαν να σου δίνει ανάσα η παρουσία τους, μια τους λέξη, ένας τους χαμόγελο. Είναι το μυαλό και η ψυχή σου τόσο γεμάτα από εκείνους, που τίποτα δεν είναι ικανό να σε κάνει να σταματήσεις να προσπαθείς να κερδίζεις στιγμές μαζί τους.
Ξέρω, πονάει να νιώθεις μόνο εσύ. Πονάει να διεκδικείς, να προσπαθείς, να παλεύεις για κάτι κι αυτό το κάτι να μην έρχεται ποτέ. Πονάει να αγαπάς και να μην αγαπιέσαι κι ας λένε πως το συναίσθημα είναι που έχει σημασία. Φτάνει αυτό; Αρκεί να νιώθεις εσύ; Για το αμοιβαίο δεν παλεύουμε όλοι;
Πόσο όμως να παλέψεις για κάτι; Πού τελειώνει η διεκδίκηση κι αρχίζει το χάσιμο της αξιοπρέπειας;
Δεν ζητιανεύονται τα συναισθήματα. Δεν ζητιανεύονται οι παρουσίες. Δεν ζητιανεύονται τα σ’ αγαπώ. Δεν χαρίζονται στιγμές από λύπηση κι αν χαριστούν τι αξία έχουν; Αν τα μάτια του άλλου δεν λάμπουν όταν σε κοιτά, αν δεν ψάχνει τρόπους να βρίσκεται συνεχώς κοντά σου, αν δεν φοβάται μη σε χάσει, τι νόημα έχει η παρουσία του;
Είναι και κάποιες μάχες που δεν κερδίζονται καρδιά μου. Όσο κι αν παλέψεις, όσο κι αν προσπαθήσεις, όσο κι αν ματώσεις, είναι κάποια φρούρια που παραμένουν απόρθητα. Είναι και κάποιες πόρτες που δεν μπορείς να ανοίξεις, γιατί κανένα απ’ τα κλειδιά που κρατάς δεν μπορεί να τις ξεκλειδώσει.
Ξέρω, πονάει να νιώθεις μόνο εσύ. Πονάει να διεκδικείς, να προσπαθείς, να παλεύεις για κάτι κι αυτό το κάτι να μην έρχεται ποτέ. Δεν γίνεται όμως πάντα να αγαπιέσαι όπου αγαπάς. Δεν γίνεται να έχεις πάντα ότι ποθείς. Ξέρω, πονάει, αλλά δεν ζητιανεύονται οι παρουσίες μάτια μου…
