Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μια φορά κι έναν καιρό, περπάτησε στους δρόμους του Πειραιά, ένα αερικό..
Ένα αερικό, διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα. Δεν είχε ξανθά μαλλιά, δεν ήταν μεταξωτό, ούτε και στρογγυλεμένο.
Ήταν δύσκολη περίπτωση. Κι είχε ένα χάρισμα μοναδικό.
Ήξερε να σε κοιτά στα μάτια, να μπαίνει στην ψυχή σου και να βλέπει τα άγραφά της.
Ήξερε να σου μιλά για εκείνα που οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να μιλούν.
Για λογοτεχνία και ποίηση, για ταξίδια, για μουσική, για τη ζωή την ίδια. Ήξερε να σε διαμορφώνει όχι από τα προφανή, αλλά από εκείνα που δεν τόλμαγες ούτε εσύ να παραδεχτείς για εσένα.
Ήταν παρούσα. Χωρίς προσκλητήριο. Σε χαρές και λύπες. Σε εύκολα και δύσκολα. Με έναν τρόπο ουσιαστικό, χωρίς φασαρία, μα με τρόπο τέτοιο που ήξερες πως “κάπου εκεί θα είναι”, με ένα βλέμμα.
Δεν είχε τίποτα “προσποιητό”. Φωνή βαθιά, ραδιοφωνική, γέλιο δυνατό, τρανταχτό και μια ομορφιά όχι από εκείνες που περιμένεις, μα από εκείνες που σε μαγνήτιζαν.
Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποιους είπε “γράψε” και σε άλλους “μάθε”. Κάποιους τους χάιδεψε κι άλλους τους αγκάλιασε. Τους πιο τυχερούς, τους μάλωσε και μετά έσκασε στα γέλια.
Μα όλους, όλους, τους υπερασπίστηκε. Μπροστά στους “τρίτους” δεν σήκωσε κουβέντα.. πίσω από την κλειστή πόρτα.. ειπώνονταν όλα.
Μια φορά κι έναν καιρό, ένα αερικό ανακάτευε την ελληνική γλώσσα, την ιστορία, την Οδύσσεια και την Ρένα Κουμιώτη, το Νέο Κύμα και τον Καζαντζάκη..
Καμιά πενταήμερη δεν θα είναι ίδια χωρίς εκείνη. Κανένα θεατρικό δεν θα έχει το άγγιγμα της. Σε ένα κτήριο όμως.. εκεί κοντά στο Πασαλιμάνι, θα ηχούν ακόμα το γέλιο, η φωνή κι οι λέξεις της. Θα περπατά στην αυλή, πριν το politically correct και θα μιλά ελεύθερα, θα κοιτά με λαμπερά μάτια.. και πού και πού, θα ακούγεται εκείνο το… “γιατί είμ’αέρας που περνά, μέσα στης πόλης τα στενά..”
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αερικό, που άγγιξε ζωές, κι έκανε κάποια παιδιά λίγο πιο ανοιχτόμυαλα.. λίγο πιο παιδεμένα.. λίγο πιο ψαγμένα..
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αερικό, που το έλεγαν Άννα.. κι αυτό το “ήταν”, δεν του πάει καθόλου!
