Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Αν δε της γιατρέψεις τις πληγές που της άνοιξε κάποιος ανίδεος που μπήκε στη ζωή της και την έκανε σκουπίδι. Αν δε περιποιηθείς τα ματωμένα σημάδια που ακόμα αιμορραγούν επειδή κάποιος έσβηνε τα αναμμένα του τσιγάρα στο κορμί της.
Αν δε της φιλήσεις τα χέρια τρυφερά που ακόμα τρέμουν από φόβο, μη προσπαθήσεις καν. Μη σταθείς δίπλα της δίνοντας της φρούδες ελπίδες μια ονειρεμένης ζωής και δείξεις τάχα ότι νοιάζεσαι γι’ αυτή. Μη προσποιηθείς ότι θα τη κάνεις να αναρρώσει στα γυμνασμένα σου μπράτσα κρατώντας την αγκαλιά αν δε ξέρεις τον τρόπο.
Γυναίκα είναι. Ευάλωτη. Κακοποιημένη. Προδομένη και δυστυχισμένη από έναν έρωτα που εξελίχθηκε φθηνός. Απάνθρωπος και ασυνείδητος κάνοντας της τη ζωή που ονειρεύτηκε μαζί του, εφιάλτη. Γυναίκα με γρατσουνισμένη ψυχή , που περιμένει από κάπου να πιαστεί.
Μη κάνεις το βήμα, λοιπόν, αν δεν είσαι εσύ αυτός που περιμένει. Εάν δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να τη πλάσεις από την αρχή, και να τη μεταμορφώσεις σε μια άλλη γυναίκα που δε πέρασε από πάνω της κανείς.
Μη κάνεις το βήμα εάν δεν μπορέσεις να σταθείς δίπλα της, σαν εκείνον που θα ήθελε εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Εκείνους δηλαδή τους τολμηρούς, τους ειλικρινείς , τους γεμάτο δύναμη και ανθεκτικούς που αντέχουν στο χρόνο.
Εκείνους τους ωραίους ανθρώπους που μιλούν στη καρδιά και έχουν πείσμα για να μείνουν.
Αν το μυαλό σου, δεν είναι έτοιμο να στηρίξει το σώμα της, τη καρδιά της, το νου της που έχει για λίγο χαθεί, μη της δίνεις λάθος σήμα από αυτό που ήδη έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
Γυναίκα είναι, που χρειάζεται κάποιον που να μείνει. Κάποιον που θα της δώσει ξανά ένα νέο εισιτήριο για μια καινούρια ζωή, ξεχνώντας τη παλιά που έχει ζήσει.
Δώσε της λοιπόν λίγη από την αγάπη σου, λίγο από τη συντροφιά και την ανθρωπιά που κρύβεις μέσα σου και άπλωσε τις παλάμες σου να στηριχτεί ξανά σε έναν νέο κόσμο που θα τον χτίσετε μαζί από την αρχή.
