Σε τελική ανάλυση, έχεις αποδείξει ποιος είσαι και δεν χρειάζεται διαρκώς να το επαναλαμβάνεις. Αν παρόλα αυτά, σου ζητείται να το κάνεις, προκειμένου να πείσεις τους άλλους ότι είσαι “επαρκής”, τότε μάλλον κάτι κάνεις λάθος.
Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Κανείς δεν διεκδικεί το αλάθητο, όπως και κανείς δεν είναι τέλειος. Κάποια πράγματα στη ζωή όμως είναι μετρημένα κουκιά. Ειδικά με τους ανθρώπους που ξέρεις και σε ξέρουν, έχεις την “απαίτηση” η αξία σου να είναι αυταπόδεικτη και να μην τίθεται “εν αμφιβόλω”. Με άλλα λόγια θέλεις να ζεις και να υπάρχεις, χωρίς να αποδεικνύεις συνέχεια ότι δεν είσαι ελέφαντας.
Σε τελική ανάλυση, έχεις αποδείξει ποιος είσαι και δεν χρειάζεται διαρκώς να το επαναλαμβάνεις. Αν παρόλα αυτά, σου ζητείται να το κάνεις, προκειμένου να πείσεις τους άλλους ότι είσαι “επαρκής”, τότε μάλλον κάτι κάνεις λάθος. Σίγουρα ο πρώτος που φταίει είσαι εσύ, που το επιτρέπεις, και σε δεύτερη μοίρα οι άλλοι που σε υποβάλλουν σε τεστ για να δουν «αν τους κάνεις». Ο φίλος, για να δει πόσο καλός φίλος είσαι, το έτερον ήμισυ, για να διαπιστώσει αν είσαι σωστός απέναντι του, o Manager στη δουλειά, για να δει αν «πονάς» το χώρο που εργάζεσαι κτλ. Τα διαπιστευτήρια σου όμως τα έχεις δώσει και δεν οφείλεις να αποδείξεις τίποτα, και σε κανέναν, πια.
Αν δέχεσαι τέτοιου είδους συμπεριφορές, το έχεις χάσει το τραίνο. Μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο επιβεβαίωσης στον οποίο πάντα νιώθεις ανασφάλεια και ανεπάρκεια, μέχρι να καταφέρεις να πάρεις την «έγκριση» των άλλων.
Είναι καλύτερο λοιπόν, αν κάποιος δεν καταλαβαίνει ποιος είσαι και σε τεστάρει συνεχώς, να βάλεις ένα τεράστιο STOP. Φύγε και αστούς να τεστάρουν κανένα άλλο. Αν σε μια σχέση (φιλική, ερωτική, επαγγελματική) δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, είναι μάταιο να συνεχίζεις να προσπαθείς. Απλά φεύγεις, διαφυλάσσοντας με αυτό τον τρόπο την ψυχική σου ηρεμία, και βρίσκεις κάτι που αξίζεις!
Να θυμάστε , ότι «η ζωή μπορεί να είναι μικρή για να είναι θλιβερή αλλά και μεγάλη για να την κάνουμε καρναβάλι» (Τρύπες).
