Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Πρώτα φεύγεις.
Και μετά, όταν σταματάω να σε ψάχνω, όταν δεν περιμένω πια μηνύματά σου, όταν αρχίζω να προχωράω, τσουπ… επανεμφάνιση.
Ένα «τυχαίο» μήνυμα, ένα αδιάφορο «πως είσαι;», ένα like εκεί που δεν το περιμένω.
Όχι γιατί με θέλεις πίσω.
Όχι γιατί κατάλαβες τι έχασες.
Αλλά γιατί ένιωσες ότι σε ξέχασα.
Και δεν το αντέχεις.
Γιατί έτσι παίζεις. Φεύγεις χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά δεν θες να ξεχαστείς. Θες να ξέρεις πως, κάπου, ακόμα σε σκέφτομαι. Ότι θα είμαι εκεί αν θελήσεις να επιστρέψεις.
Γι’ αυτό επιστρέφεις. Όχι για μένα. Για εσένα. Για την επιβεβαίωση. Για να τσεκάρεις αν ακόμα έχεις χώρο στη ζωή μου.
Αλλά άκου κάτι:
Όποιος γυρνάει μόνο όταν τον ξεχνάς, δεν αξίζει να τον θυμάσαι.
Αν μ’ ήθελες, δεν θα είχες φύγει.
Αν μετανιωνες, δεν θα εμφανιζόσουν σαν να μη συνέβη τίποτα.
Αν ένιωθες κάτι αληθινό, δεν θα περίμενες να ξεπεράσω την απουσία σου για να εμφανιστείς ξανά.
Δεν είναι αγάπη αυτό. Είναι εγωισμός.
Είναι η ανάγκη σου να ξέρεις πως ακόμα υπάρχεις στο κεφάλι μου.
Ότι δεν σε έχω διαγράψει εντελώς.
Ότι ακόμα και μετά από όλα, αν θελήσεις, μπορείς να γυρίσεις.
Μόνο που αυτή τη φορά, δεν μπορείς.
Δεν θα σου δώσω τη χαρά να σε κάνω ξανά προτεραιότητα. Δεν θα πέσω στην ίδια λούπα.
Ξέχασα το πως είναι να σε περιμένω. Ξέχασα το πως είναι να ελπίζω.
Και τώρα ήρθε η σειρά μου να ξεχάσω και εσένα.
