Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Πάει καιρός που έχουμε χωρίσει. Πάει καιρός που έχω να σε δω, κι όμως η εικόνα σου είναι συνεχώς καρφωμένη στο μυαλό μου. Συνεχίζεις να μου λείπεις. Πρέπει να αντιμετωπίσω άλλον έναν μικρό θάνατο. Κάθε σχέση είναι και ένας μικρός θάνατος. Έσβησε κι αυτή η σχέση και θρηνώ την απώλειά της κι άλλο. Το κενό που άφησες στην καρδιά μου αβάσταχτο, γιατί η αγάπη σιγοκαίει, ακόμα κι αν έχουν παραμείνει μόνο οι στάχτες από τη σχέση που είχαμε.
Εγώ ακόμα σ’ αγαπάω και πονάω που δεν έχω συνηθίσει στην ιδέα να ζω χωρίς εσένα και τον πόνο αυτό πρέπει να τον κρύβω πίσω από τα μαύρα γυαλιά ηλίου που φοράω όταν τα μάτια μου βουρκώνουν στη θύμησή σου. Πρέπει να παριστάνω τη χαρούμενη και πως όλα είναι καλά, αλλά δεν είναι, γιατί τα βράδια που έρχομαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και τη σκληρή πραγματικότητα, ξεσπάω και κοιτάζω από το παράθυρό μου μήπως και φανείς. Μήπως σου λείψω λιγάκι κι εγώ και θελήσεις να έρθεις να με δεις.
Μάταια περιμένω ακόμα. Μου είναι δύσκολο όμως να το συνειδητοποιήσω ότι ίσως δεν εμφανιστείς ξανά. Με τι καρδιά να ζήσω τώρα; Με τι καρδιά να σε προσπεράσω και να ξεχαστώ. Αφού εσύ ήσουν όλη μου η ζωή κι ας μου πήρες τη μισή κοντά σου φεύγοντας.
