Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το γέλιο. Όχι το τυπικό, αυτό που βγαίνει μηχανικά όταν θες να ευχαριστήσεις κάποιον ή να καλύψεις μια αμήχανη στιγμή. Μιλάω για το άλλο, το βαθύ, το ανεξέλεγκτο. Εκείνο που σε πιάνει ξαφνικά, που δεν μπορείς να σταματήσεις, κι ας δακρύζεις, κι ας πονάνε τα πλευρά σου. Το γέλιο που λέει «είμαι ζωντανός», το γέλιο που λέει «είμαι μαζί σου».
Ένα αληθινό γέλιο είναι πιο δυνατό από κάθε εξομολόγηση. Δεν χρειάζεται να πεις «σ’ αγαπώ» ή «σε νοιάζομαι». Είναι ήδη γραμμένο στις συχνότητες του ήχου, στο πώς τα μάτια σου λάμπουν όταν κοιτάς τον άλλον, στο πώς το σώμα σου χαλαρώνει, σαν να έχεις βρει το πιο ασφαλές μέρος στον κόσμο. Είναι το «μαζί» που δεν χρειάζεται επεξήγηση.
Το γέλιο έχει δύναμη. Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να ρίξεις άμυνες, να γκρεμίσεις τοίχους, να φέρεις κάποιον κοντά σου. Αλλά ξέρεις τι είναι ακόμα πιο όμορφο; Όταν γελάς στις δύσκολες στιγμές. Εκεί που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, εκεί που νιώθεις ότι δεν υπάρχει φως. Και κάποιος λέει κάτι τόσο χαζό, τόσο αστείο, που ξεσπάς σε γέλια. Κι εκεί, για λίγο, νιώθεις ελαφρύς. Νιώθεις ότι θα τα καταφέρεις.
Αν έχεις βρει έναν άνθρωπο που μπορεί να σε κάνει να γελάς έτσι, κράτα τον. Μην τον αφήσεις να φύγει. Όχι μόνο για τις μέρες που όλα είναι όμορφα, αλλά για εκείνες που όλα μοιάζουν μαύρα. Γιατί το γέλιο φωτίζει τις σκοτεινές γωνιές σου, θυμίζοντάς σου ότι είσαι εδώ.
Ένα γέλιο είναι πάντα η πιο αληθινή μορφή σύνδεσης. Δεν έχει φίλτρα, δεν έχει «πρέπει». Έχει μόνο το «είμαστε μαζί εδώ και τώρα». Και αν το βρεις, μην το υποτιμήσεις. Είναι το μόνο που λέει όσα δεν μπορούν οι λέξεις.
