Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Ξεπετάς τους φίλους, ξεπετάς τις στιγμές, ξεπετάς τους εραστές και ερωμένους. Κι όλα αυτά γιατί πληγώθηκες; Και ποιος σου είπε ότι οι άλλοι δεν είναι πληγωμένοι; Και ποιος σου είπε ότι η ζωή δεν είναι από μόνη της μια πληγή; Και πώς θα καταλάβαινες την χαρά αν δεν υπήρχε η πληγή, η λύπη; Μήπως την πέρασες την ζωή μια παιδική χαρά, να παίζεις τα παιχνιδάκια σου;
Κι επειδή ξεκαθαρίζεις την θέση σου, νομίζεις ότι είσαι και σωστός και δεν πληγώνεις κανέναν. Όχι ρε φίλε, με υποτιμά να με βλέπεις κατώτερα από αυτό που αξίζω, απ’ αυτό που πάλεψα μια ζωή να κερδίσω. Θέλω δίπλα μου ανθρώπους που να μην φοβούνται να νοιώσουν, που να μην φοβούνται να ερωτευτούν ή να αγαπήσουν. Υψώνεται τείχη γιατί φοβάστε μην πληγωθείτε.
Ας υψώσουμε όλοι λοιπόν τα τείχη μας, να δούμε που θα καταλήξουμε. Ή μάλλον το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Άνθρωποι που φοβούνται, που σκιάζονται και προτιμούν την μοναξιά, απ’ το να ανοιχτούν και να είναι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γιατί η μοναξιά τρομάζει και όταν την συνηθίσεις δεν θες γύρω σου ανθρώπους. Θες ξεπέτες να σου χαρίσουν μια στιγμή και να την φωνάξεις ευτυχία, χαρά, ηδονή.
Κι όσο για τα τείχη που υψώνεις, μάθε ότι δεν έχουμε καμιά όρεξη να πάρουμε την βαριοπούλα να τα γκρεμίσουμε. Σκοπός είναι ο άνθρωπος να κάνει δουλειά με τον εαυτό του και να ωριμάζει, να βελτιώνετε. Όχι να κλείνει πόρτες και παράθυρα μην μπει κάποιος και τον αγγίξει. Αν δεν σου αρέσει το χάδι, για τι πράγμα ζεις ρε άνθρωπε;
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που τους αρέσουν τα χάδια, οι ψίθυροι, τα ερωτόλογα, τα φιλιά κι ο έρωτας. Αυτούς λοιπόν να μην τους ενοχλείς, γιατί είναι αθεράπευτα ρομαντικοί. Και μέσα στην εποχή που διέπει η ευκολία και η ξεπέτα, αυτοί θα βρουν ένα κλωναράκι ελπίδας ότι κάποιος εκεί έξω θα είναι σαν κι αυτούς. Θα υπάρχει κάποιος γενναίος που δεν θα φοβάται να αισθανθεί.
Γιατί από τότε που βαφτίσαμε την απάθεια αλήθεια, γινήκαμε όλοι αγρίμια.
