Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Οι άνθρωποι άλλαξαν. Δεν ξέρω αν μπορώ να τους αποκαλώ έτσι πλέον. Έχουν αποκτήσει άλλες ιδιότητες, πιο απρόσωπες. Έχουν γίνει τα likes που κάνουν ή δεν κάνουν, τα αιτήματα φιλίας, τα block, τα φίλτρα, οι κοινοποιήσεις, τα stories και η λίστα του παραλόγου δεν έχει τελειωμό.
Πίσω από μια οθόνη, νιώθουν παντοδύναμοι, ισχυροί, όμορφοι, πολυτάλαντοι. Το θέατρο του παραλόγου όπου πρωταγωνιστούν σπουδαίοι ηθοποιοί επί καθημερινής βάσης. Ηθοποιοί και μαριονέτες ενός αρρωστημένου θιάσου.
Όταν σβήνουν τα φώτα, όταν η σκηνή σκοτεινιάσει, ο θίασος αλλάζει όψη. Γίνεται αδύναμος, επιρρεπής. Φοβάται ο λαμπερός θίασος να αναμειχθεί με το κοινό που φαντάζει πάντα σκοτεινό πίσω από τη λάμψη της σκηνής. Δεν φοράει πια τη μάσκα, πρέπει να φανερώσει το αληθινό του πρόσωπο.
Αυτό είναι πλέον οι άνθρωποι. Μια μάσκα πίσω από μια οθόνη.
Δυστυχώς. Δεν είναι πλέον πρωταγωνιστές στο θέατρο της ζωής τους. Είναι μαριονέτες με διάφορους ρόλους σε ένα θέατρο ανούσιο. Στο θέατρο του εντυπωσιασμού και της τελειότητας. Λες και θα ενδιαφερθεί κανείς να δει ένα τέτοιο θέατρο. Δεν θα γεμίσουν ποτέ οι θέσεις μιας τέτοιας παράστασης.
Είναι καταδικασμένη από πριν. Μπορεί οι λιγοστοί θεατές να θαμπωθούν από την υποτιθέμενη τελειότητα. Μόλις όμως φύγουν από την αίθουσα θα έχει ξεχαστεί.
Μη προσπαθείτε να δείξετε αυτό που δεν είστε. Τι νόημα έχουν οι φιλτραρισμένες φωτογραφίες; Γιατί προσπαθείτε να πείσετε τους πάντες ότι είστε ευτυχισμένοι ενώ μέσα σας το σκοτάδι έχει γίνει μόνιμος κάτοικος; Γιατί πρέπει να ξέρουν όλοι που πάτε, τι τρώτε, ποιον κάνετε παρέα;
Μη σπαταλάτε τόσο χρόνο προσπαθώντας να ξεγελάσετε πρώτα εσάς και μετά τους άλλους. Ξεκολλήστε επιτέλους το βλέμμα και τη ζωή σας από τις οθόνες. Βγείτε έξω, μη φοβάστε να δείξετε τον αληθινό σας εαυτό. Αν δεν αρέσει σε κάποιους, πρόβλημα δικό τους, όχι δικό σου.
Να τολμάμε.
Η ζωή θέλει κότσια. Θα γελάσουμε πολύ, θα κλάψουμε πολύ, αλλά τουλάχιστον θα είμαστε αληθινοί και όχι ένα προσωπείο ψεύτικο, που νομίζει πως ο κόσμος ο αληθινός είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτά είναι μέσα αποστασιοποίησης. Δεν φέρνουν κανένα κοντά. Αποξενώνουν. Φθείρουν.
Έχουμε τη τάση να αναλωνόμαστε στο αν θα μας κάνει ο ένας ή ο άλλος like και αν θα δει τα stories μας. Τι σας νοιάζει; Είτε τα δούνε, είτε δεν τα δούνε το ίδιο κάνει. Αν θέλετε να ανεβάσετε κάτι, κάντε το για σας, όχι για τους άλλους. Δεν φαίνεται το ενδιαφέρον από αυτό. Να διαλέγετε τον εαυτό σας.
Να αγνοείτε, να μπλοκάρετε, να σβήνετε ό,τι και όποιον σας χαλάει τη διάθεση. Μη σας νοιάζει τι θα πούνε. Οτιδήποτε πικρό το φτύνουμε. Εξάλλου αυτοί που ομορφαίνουν τη ζωή μας είναι αυτοί που θέλουν να είναι μέρος της. Οι υπόλοιποι είναι απλοί κομπάρσοι, θεατές πίσω από οθόνες.
