Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Μια φορά που λέτε, συναντήθηκαν σε ένα καφέ τρεις φίλες, τρεις κολλητές, είχανε δώσει ραντεβού για να τους πει η μία για την καινούργια “σχέση” της και να ακούσει την γνώμη τους.
– Για πες λοιπόν, πως είναι ο τύπος, είναι ψηλός, πόσο ύψος έχει;
– Είναι μέτριος, 1,75.
– Είναι αθλητικός ή έχει κοιλιά, πόσα κιλά είναι;
– Γυμνάζεται εντατικά, είναι 75 κιλά.
– Το αυτοκίνητο του, είναι ακριβό;
– Μπα, ένα συνηθισμένο των πέντε χιλιάδων ευρώ το πολύ.
– Έχει καλή δουλειά, πόσα χρήματα παίρνει;
– Δουλεύει σε ένα καφέ, τον βασικό μισθό συν τα tips, μα του είπανε πως θα του κάνουν αύξηση από τον άλλο μήνα.
– Και που σε πήγε, σε πήγε τουλάχιστον σε κανένα ρεστοράν ή στο σουβλαντζίδικο της γειτονιάς του;
– Σε ένα ταβερνάκι με πήγε, πενήντα ευρώ ήτανε ο λογαριασμός που πλήρωσε.
– Τα ρούχα του πως ήτανε, φορούσε φίρμες;
– Καλοντυμένος ήτανε και περιποιημένος, αλλά τίποτα το ουαου, ούτε από τα κινέζικα, μα ούτε και Armani που κάνει μια περιουσία.
-Μπες στο instagram του για να δούμε αν φτουράει κι αν έχει πολλούς ακόλουθους.
-Να τος, αυτός εδώ είναι κι αυτός είναι ο λογαριασμός του.
– Και πάμε τώρα φιλενάδα στο ζουμί, καταρχάς πως ήτανε το σπίτι του, άξιζε;
– Ένα ισόγειο δυαράκι ήτανε, κι αυτό παλιό και με φτηνό ενοίκιο.
– Και για πες, πόσο τον είχε, ήτανε λίγος ή ήτανε μακρύς σε μήκος, ήταν πλατύς ή ήτανε στενός σε διάμετρο;
– Εντάξει, κανονικός ήτανε μωρέ, την κάνει την δουλειά του, ας πούμε κανένα 13αρη.
– Πόσες φορές το έκανε;
– Δυο.
– Κι από διάρκεια;
– Την πρώτη την φορά ήτανε σύντομος, περίπου κανένα δεκάλεπτο, όμως την δεύτερη άντεξε πάνω από μισή ώρα…
Και κάπως έτσι τελικά πήγε όλη η συζήτηση των κοριτσιών μας, μετρώντας τον με αριθμούς και νούμερα και κρίνοντας τον από αυτά, και μάλιστα εν τη απουσία του.
Μα μην νομίζεται ότι δεν ξέρει πως τον έχετε ήδη βάλει σε μια ζυγαριά και στην μεζούρα σας! Μια χαρά το ξέρει σας πληροφορώ, κι αυτή ακριβώς είναι η κατάρα του να είσαι άντρας, το ότι ξέρεις πως πάντα θα σε μετράνε για το απ΄ έξω σου και σπάνια θα μπουν στον κόπο να κοιτάξουν πιο βαθιά σου. Το ότι πάντα θα ζει με το άγχος για το αν οι μετρήσεις τον κάνουν ικανό για να περνάει τουλάχιστον την βάση σου ή κρίνονται ανεπαρκείς και λίγες. Το ότι πάντα θα πρέπει να προσπαθεί να ξεπερνάει τον πήχη σου, αλλιώς θα λοιδορείται, θα ακυρώνεται και θα απορρίπτεται. Το ότι τον βλέπεις σαν εμπόρευμα και σαν συναλλαγή και το ότι θα περάσει, εκτός από την δική σου, κι από την κριτική επιτροπή των φιλενάδων σου.
Λοιπόν κορίτσια μου, όλες εσείς που όπου σταθείτε κι όπου βρεθείτε δηλώνετε με στόμφο εγκεφαλικές, συναισθηματικές και υπεράνω, σε αντίθεση με τους πεζούς και τους κενούς τους άντρες, όμως ουσιαστικά μένετε στην δήλωση κι από ουσία τίποτα, ακούστε κάτι!
Όσο θα τους μετράτε με αριθμούς τόσο θα τους ευνουχίζεται, και τόσο θα σας βλέπουν εχθρικά κι όχι σαν συντρόφους τους ή θα σας βλέπουν μόνο και μόνο για να κάνουν κι εκείνοι, όπως κι εσείς άλλωστε, την δουλειά τους. Όσο θα τους μετράτε με αριθμούς τόσο θα σας πέφτουνε λίγοι, τόσο σε κάτι θα υστερούνε, τόσο σε μερικά ίσως σημεία, δεν θα σας είναι επαρκείς, παρόλα αυτά, εσείς θα τους πουλάτε παραμύθια κι εκείνοι θα κάνουν πως τα αγοράζουνε.
Αφήστε κάτω τις μεζούρες σας λοιπόν ή αν τελικά τις θέλετε τόσο πολύ, κρατήστε τες, με γειά σας και χαρά σας, αλλά μετά να μην μιλάτε για σχέσεις γιατί δεν είστε πιστευτές.
Α, και κάτι τελευταίο!
Για αυτό ακριβώς οι σχέσεις κράταγαν παλιά και τώρα πλέον όχι. Γιατί παλιά ζύγιζαν τις ψυχές και μετρούσαν το μαζί κι όχι τους άντρες τους. Παλιά επένδυαν στο αύριο κι όχι μόνο στο τώρα. Παλιά τους άντρες τους, τους γιγάντωναν και δεν τους νάνευαν, τους είχανε για δικούς τους κι όχι για να περνούν από τις μετρήσεις σας, από τις κριτικές επιτροπές κι από τα casting των φιλενάδων τους.
Ναι;
