Γράφει η Αγγελική Καμπέρου
Play: είσαι εκεί, γελάς με την ψυχή σου, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις αγαπημένα πρόσωπα να σου εύχονται, να είναι εκεί για εσένα. Γιορτάζουν μαζί σου τον ερχομό σου σε αυτό τον κόσμο κάτι χρόνια πίσω. Χαίρονται με την ψυχή τους γιατί ο ερχομός σου σήμαινε και την ύπαρξη σου στη ζωή τους. Μουσικές, μπαλόνια, τουρτοπόλεμος, μπουγέλα, αλκοόλ. Πολύ αλκοόλ. Παιχνίδια. Άλλα πιο ήπια άλλα πιο τολμηρά. Όλα εκεί. Να φτιάχνεις μνήμες, να έχεις να θυμάσαι όμορφες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα. Να τα βγάζεις από το χρονοντούλαπο σε ανύποπτο χρόνο και να τα σκαλίζεις, να προσπαθείς να θυμηθείς με ακρίβεια τι έγινε εκείνο το βράδυ αλλά μάταια. Το αλκοόλ βλέπεις έχει διαγράψει κάθε ίχνος λεπτομέρειας από εκείνο το βράδυ.
Pause: τώρα πάγωσε λίγο το χρόνο. Να εδώ. Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Στάσου σε μια γωνιά και παρατήρησέ τους. Τράβα νοητά μια φωτογραφία, κράτα την στο αρχείο του μυαλού σου να την έχεις στις μαύρες σου, όταν σε παίρνει από κάτω, όταν το μυαλό σου παίζει περίεργα παιχνίδια. Κοίτα γύρω σου, έχουν έρθει όλοι για εσένα κι αν όχι όλοι οι περισσότεροι. Είναι εκεί για εσένα στην μέρα σου, να σε τιμήσουν και να χαρούν μαζί σου. Να σε δουλέψουν λιγάκι που μεγαλώνεις και να κάνουν πλακίτσα που “γέρασες και ακόμα μυαλό δεν έβαλες”. Ανοιγόκλεισε τα μάτια σου και τράβα όσες περισσότερες νοητές φωτογραφίες μπορείς από ετούτη την στιγμή. Τους φίλους σου να παίζουν, να γελάνε, να τραγουδάνε, να χορεύουν, να έρχονται να σε αγκαλιάζουν και να σε παρασύρουν κι εσένα μαζί τους σε έναν χορό λίγο μεθυσμένο, λίγο τρελαμένο, λίγο απ’ όλα. Κλείσε τα μάτια και απόλαυσε όσο μπορείς εκείνη την στιγμή, αποτύπωσε μέσα σου κάθε συναίσθημα σου για να μπορείς να το θυμηθείς με ακρίβεια όταν το χρειαστείς, όταν νιώσεις πως θες να ξαναζήσεις λίγο αυτές τις στιγμές.
Rewind: και τώρα θα σε πάω λίγο πίσω στο χρόνο. Σε κάποιες μέρες που νόμιζες πως είσαι τελείως μόνος. Σε εκείνες τις μέρες που δεν σε έβλεπε ο ήλιος γιατί ήσουν στις μαύρες σου και δεν είχες διάθεση για τίποτα, κι ας σε παρακαλούσαν οι φίλοι σου να βγείτε. Δεν πήγαινες. Μόνος σου. Στο κάτω κάτω πάντα μόνος ήσουν. Θυμόσουν στιγμές που δεν είχες κανέναν, θυμόσουν στιγμές που χρειαζόσουν απλά έναν άνθρωπο και δεν είχες ούτε αυτόν. Έπεφτες μέσα στη μαυρίλα σου και αγνοούσες όλους όσοι ήταν δίπλα σου σιωπηρά ή ακόμα και ηχηρά, επέλεγες να μείνεις μόνος γιατί αυτό ήξερες να κάνεις καλύτερα. Έκλεινες τηλέφωνα, κατέβαζες ρολά και έμενες μόνος σου εσύ και η μαυρίλα σου, με αναμνήσεις από άλλες εποχές, με θύμησες από άλλες μέρες. Να νοσταλγείς παρελθούσες καταστάσεις μόνο και μόνο επειδή ένιωθες πως το “τώρα” δεν είχε να σου δώσει κάτι παραπάνω από το “τότε”. Το “τότε” για σένα ήταν οι καλύτερές σου μέρες που τώρα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Πάμε πάλι;
Play: κουνάς το κεφάλι να αποδιώξεις αυτές τις σκέψεις, κοιτάς γύρω σου και χαμογελάς μέσα από τα βάθη της καρδιάς σου. Νιώθεις χαρούμενος, ευτυχισμένος και τόσο μα τόσο τυχερός που έχεις γύρω σου ένα “χωριό” από ανθρώπους που αν γίνει κάτι θα τρέξουν. Κλείνεις τα μάτια και απολαμβάνεις τους ήχους γύρω σου, γέλια, φωνές, μουσικές. Κάποιος σου φωνάζει “εεε, άντε μωρέ σήκω να χορέψεις, άσε την ονειροπόληση για αύριο, τώρα έχουμε πάρτυ.”, ανοίγεις τα μάτια, γελάς και σηκώνεσαι από την καρέκλα. Τους φωνάζεις με όλο τον αέρα στα πνευμόνια σου πόσο πολύ τους αγαπάς και μπαίνετε σε έναν χορευτικό κύκλο που θυμίζει λίγο επίκληση ιθαγενών σε κάποιο θεό. Το αλκοόλ να ρέει και εσείς να χορεύετε ξέφρενα με κάθε λογής τραγούδι.
Fast Forward: η επόμενη μέρα μετά από εναγκαλισμούς, σφηνάκια στην υγειά σου, πολλά σφηνάκια στην υγειά σου, μπουγέλα, τουρτοπόλεμους και πολλών ειδών εξομολογήσεις σας βρίσκει στρωματσάδα στο πάτωμα τον έναν πάνω στον άλλο να κοιμάστε. Σηκώνεσαι πρώτος, βάζεις τα γέλια, τραβάς μια φωτογραφία -για πιθανό εκβιασμό στο μέλλον- και ξεκινάς να φτιάχνεις καφέδες. “Εεε ξυπνήστε έχει δεύτερο γύρο σήμερα, τι νομίζατε; Έτσι θα σας άφηνα;”.
