Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Υπάρχουν έρωτες που ζούνε με μια σφαίρα καρφωμένη στην καρδιά.
Έρωτες, που στέκονται από θαύμα κι από πείσμα.
Που ανέτρεψαν πολλά προγνωστικά.
Που οι ‘μεγάλοι δικαστές” τον θάνατο τους αποφάσισαν, μα εκείνοι άντεξαν κι είναι ακόμη ζωντανοί!
Υπάρχουν έρωτες, που μέθυσαν απ’ τα “αχ τους” ένα βράδυ, πίνοντας πόνο κι ηδονή γουλιά γουλιά σε ένα ποτήρι κοφτερό μα κι αγιασμένο.
“Ένοχοι” έρωτες, που μάθανε να κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά και ξεκουράζονται μονάχα όταν το όνειρο τους κάνει το χατίρι.
Που ανασαίνουν όταν σκέφτονται φιλιά και περιμένουν μια αγκαλιά να τους λυτρώσει.
Υπάρχουν έρωτες που ζουν τις Κυριακές κι από Δευτέρα τους τυλίγει ένα σεντόνι, που έχει λεκιάσει από φωτιές και προσμονές.
Έρωτες που είδαν να υψώνονται βουνά.
Που συνηθίσανε να ακούνε των κριτών τους τα “δεν πρέπει” , που δικάστηκαν χωρίς απολογία και τιμωρήθηκαν χωρίς να πουν μια λέξη.
Υπάρχουν κάτι έρωτες που βαδίζουνε ξυπόλυτοι σε δρόμους με αγκάθια, μα όσο κι αν γεμίζουν οι πατούσες τους πληγές τόσο πεισμώνουν και σκληραίνουν σαν την πέτρα.
Έρωτες που σκοτώνουν σαν φονιάδες τους εαυτούς τους και στο “μαζί” ανασταίνονται ξανά.
Αμετανόητοι έρωτες που κάναν καλοκαίρια χωριστά, μα όταν χειμώνιασε, σαν τους τρελούς στις θάλασσες βουτήξαν κι ενωθήκαν.
Ξένοι έρωτες μέσα στην ίδια τους την πόλη, που περιμένουν να βραδιάσει για να ανταμώσουν σε απόκρυφες γωνίες, γιατί τρομάζουν να τους δουν οι “καθώς πρέπει”.
Υπάρχουν έρωτες που αιμορράγησαν αμέτρητες φορές και έτσι στο τέλος αγαπήσανε το κόκκινο το χρώμα.
Που σαν τα αγρίμια κατοικούνε σε σπηλιές κυνηγημένοι μα και σπάνιοι συνάμα.
Έρωτες, που στις σιωπές τους ακούγονται κραυγές, γιατί δεν έμαθαν ποτέ τους να σωπαίνουν.
Που προτιμάνε απ’ τις λιακάδες τις βροχές, για να μην φαίνονται τα δάκρυα που τους λούζουν.
Που ξεχαστήκανε και μείνανε παιδιά και σαν παιδιά πίστεψαν στην αγάπη.
Ατόφιοι έρωτες, που ψιθυρίζουν σ’ αγαπώ και το εννοούνε!
Υπάρχουν έρωτες που ζούνε με μια σφαίρα καρφωμένη στην καρδιά.
Κι όταν τους δείτε, σιωπήστε όλοι σας κι απλά υποκλιθείτε!
