Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Πάλι κι απόψε με μαλώνω! Μεγάλωσα κι όμως συνεχίζουν να με εκπλήσσουν πράγματα που σε άλλους φαντάζουν αστεία ή και ανύπαρκτα.
Θυμώνω με τους ανθρώπους που είναι αγενείς, έχουν ύφος απαξιωτικό και υποτιμητικό προς τους άλλους.
Αγανακτώ με όσους αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους σαν να είναι αόρατοι και ασήμαντοι.
Δυστυχώ για λεπτομέρειες που παρατηρώ γύρω μου και επαναστατώ για αυτούς που κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη.
Τους φέρονται σκληρά και την ίδια στιγμή γυρίζουν την πλάτη και συνεχίζουν την ξένοιαστη ζωή τους σαν να μην έγινε τίποτα.
Ναι, είμαι μια αρρωστημένα συναισθηματική και μ’αρέσει να χάνομαι στους δρόμους του δικού μου κόσμου.
Με μαλώνω γιατί δένομαι με ανθρώπους που δεν πρέπει και τους επιτρέπω να τσαλακώνουν την ψυχή μου.
Αδυνατώ να ξεχάσω καταστάσεις που μόνο θλίψη μου προκάλεσαν στο παρελθόν.
Δυσκολεύομαι να προσπεράσω ό,τι με πόνεσε.
Είμαι θυμωμένη με μένα γιατί το δάκρυ μου δύσκολα στερεύει ενώ θα έπρεπε τη γροθιά μου να χτυπήσω δυνατά.
Αντί να αφήσω πίσω μου ανθρώπους που με σκότωσαν, εγώ συνεχώς τους συγχωρώ και δεν τους κρατώ κακία.
Μεγάλωσα κι όμως χαίρομαι σαν παιδί όταν βλέπω ανθρώπους χαρούμενους και όταν συναντώ άλλους που νιώθω ότι τους γνώριζα από πάντα. Δυστυχώ με τα προβλήματα όλου του κόσμου και αγχώνομαι για το μέλλον.
Αγανακτώ με μένα γιατί ξεχνάω πως στη ζωή αρέσουν τα χάχανα των χαρούμενων ανθρώπων και πως αυτή επιβραβεύει τους αισιόδοξους και τους τολμηρούς.
Πάλι κι απόψε θα ονειρευτώ έναν κόσμο γεμάτο αγάπη που όλοι θα έχουν πραγματοποιήσει τις επιθυμίες τους.
Εγώ, μια ανόητη ονειροπόλα!
