Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν υπάρχει δολοφόνος λένε που δεν γυρνά στον τόπο του εγκλήματος, είτε για να δει το “έργο” του, είτε για να το αποτελειώσει.
Βλέπεις είναι και κάτι επιστροφές, προμελετημένα εγκλήματα!
Εγκλήματα ντυμένα με τρυφερά χαμόγελα και λόγια αγάπης, συγγνώμης και έρωτα.
Λέξεις χιλιοειπωμένες τόσο που πια μοιάζουν με τις ελληνικές ταινίες.. που ξέρεις τα λόγια και τα λες σχεδόν πριν τα πουν οι ηθοποιοί.
Βλέπεις δεν υπάρχει κάτι καινούριο να σου πουν. Δεν υπάρχει και καμιά αλήθεια να σου πουν.
Γιατί η αλήθεια είναι πως γύρισαν γιατί δεν βρήκαν κάτι καλύτερο για να σε αντικαταστήσουν.
Δεν βρήκαν κάποιον άλλο να φάει το παραμύθι.. δεν βρήκαν κάποιον άλλο να ανεχτεί αυτά που εσύ είχες αποδεχτεί.
Βλέπεις εσύ, δεν ανεχόσουν. Εσύ αγαπούσες. Εσύ έδινες. Εσύ επέμενες κι έμενες.
Κι αυτή είναι και η διαφορά σας.
Ότι εσύ είχες χίλιους λόγους να φύγεις, αλλά έμενες. Είχες χίλιους φόβους να νικήσεις και τους νικούσες.
Έδινες μάχες, κι ακόμα κι εκείνες που έχανες, τις έχανες με το κεφάλι ψηλά.
Μα δεν έφευγες.
Καθάριζες τις πληγές σου και ξανάμπαινες στην μάχη.. γιατί αυτή ήσουν εσύ.
Και τώρα, το παραμύθι είναι ωραίο αλλά για να το λες στα μικρά παιδιά το βράδυ για να αποκοιμηθούν.
Γιατί η αλήθεια θα είναι πάντα, πως εκείνος που θέλει, μένει.
Βρίσκει τρόπο, φτιάχνει τρόπο, αλλά μένει… Δεν σε παίζει στα ζάρια της μοίρας και δεν σε χαλαλίζει σε εγωισμούς και ψευτομαγκιές.
Όλοι οι άλλοι, είναι επιστροφές, καταστροφές.. που δεν έχεις λόγο να ξαναζήσεις!
