Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Είναι στιγμές που νομίζω πως χάνω τα λογικά μου, κι όχι επειδή σε έχω χάσει. Άλλωστε πότε πραγματικά σε είχα; Μα είναι κάποια βράδια, όπως αυτό, που φέρνω στο μυαλό μου κάθε σου λέξη, κάθε βλέμμα σου και λέω ” Δε μπορεί. Δε γίνεται ρε γαμώτο”. Ανάμεσα σ’ εκείνα και στο τώρα, σ’ αυτό το τίποτα που μας ενώνει, υπάρχει ένα “κάτι”. Κάτι που δε μπορώ ούτε με τη λογική, μα ούτε και με το συναίσθημα να ερμηνεύσω.
Είναι αυτό το “κάτι”, που ποτέ δε μου είπες με λόγια, όμως εγώ το έχω ακούσει. Αυτό το “κάτι”, που διαβάζω στα μάτια σου, όταν με κοιτάς. Το “κάτι”, που κρύβεται πίσω από το χαμόγελό σου και στα αμήχανα μισόλογα. Κι είναι το ίδιο “κάτι”, που με φέρνει πάντα κοντά σου. Που με ξεριζώνει απ’ τις αγκαλιές που μπαίνω, όχι για να ζηλέψεις, μα για να νιώσω -έστω για λίγο- ασφαλής μακρυά σου.
Κι εκεί που νομίζω πως τα έχω καταφέρει, πως δε θα με βρεις, έρχεσαι ξανά και με τινάζεις στον αέρα. Ξανά και ξανά… Κι ενώ γνωρίζω καλά τώρα πια, πως όσα μου δώσεις σήμερα, αύριο θα μου τα πάρεις πίσω διπλά, τα περιμένω με την ίδια πάντα λαχτάρα. Κι αν με ρωτούσες ποτέ το γιατί… “Γιατί είσαι εσύ”, θα σου έλεγα “και γιατί εγώ, είμαι εγώ, μόνο όταν είμαι μαζί σου”.
