Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
“Έρχεσαι και φεύγεις όποτε θες…χωρίς ποτέ να αιτιολογείς ούτε την άφιξη, μα ούτε και την αναχώρησή σου. Έρχεσαι από το “πουθενά”, από το “δεν ξέρω πού είσαι και τι κάνεις” και σπας τη σιωπή. Τόσο αναπάντεχα και τόσο βίαια. Έρχεσαι με το έτσι θέλω και μπαίνεις στη ζωή μου ξανά. Και εγώ ξανά…σε θυμάμαι, ξανά. Σε ζητάω ξανά. Σε ερωτεύομαι. Ξανά. Έρχεσαι, χωρίς ποτέ να αναλογιστείς τις συνέπειες. Χωρίς ποτέ να ενδιαφερθείς για τα συντρίμμια που θα αφήσεις πίσω σου φεύγοντας.
Πες μου, αλήθεια, δεν σκέφτηκες ποτέ πώς νιώθω κάθε φορά που φεύγεις; Πόσο με πληγώνει η σιωπή σου; Πόσο παλεύω να διαχειριστώ την απουσία σου; Πες μου, δεν σου πέρασε ποτέ απ’το μυαλό, πόσο σ’έχω ερωτευτεί; Τίποτα δεν κατάλαβες; Τίποτα ρε γαμώτο; Ίσως ποτέ να μη στο είπα με λέξεις, μα τα μάτια μου στο έλεγαν κάθε φορά που τα κοιτούσες. Στο έλεγε το στόμα μου, κάθε φορά που το φιλούσες. Στο έλεγε το σώμα μου κάθε φορά που έτρεμε στα χέρια σου. Κι εσύ να λες πως τίποτα δεν αντιλήφθηκες… ψέματα! Πάλι ψέματα μου λες. Ξέρεις πώς νιώθω! Όλα τα ξέρεις, μα σου πέφτει πιο βολικό να επικαλείσαι πλήρη άγνοια. Κι έτσι, αυτή η δήθεν αφέλεια, νομίζεις πως σου δίνει το δικαίωμα να μπαινοβγαίνεις στην ψυχή μου. Να με ανασταίνεις και να με σκοτώνεις. Ξανά και ξανά. Αυτή η δήθεν αφέλεια σε φέρνει κοντά μου κι ύστερα σε παίρνει πάλι μακριά.
Όμως εμένα, ο έρωτας με έφερε εδώ κι ακόμα να με γυρίσει πίσω…ο έρωτας είναι η αιτία, που όσες φορές με έψαξες, με βρήκες. Μα φτάνει τώρα, σε παρακαλώ… αυτο το πήγαινε- έλα με διαλύει. Δε το βλέπεις; Γι’ αυτό σου λέω, αν δε μπορείς να μείνεις μια φορά κανονικά… φύγε και μην γυρίσεις ποτέ. Ποτέ ξανά αυτό το ξανά και ξανά! Φύγε, σου λέω, κι άσε με να μάθω να ζω χωρίς να σ’ έχω.”, ήθελε να του πει. Μα πάλι δε βρήκε το θάρρος. Κι έτσι, όταν την ρώτησε τι κάνει, ” Όλα καλά!”, του είπε κι έσφιξε πιο δυνατά το μαξιλάρι…
