Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Αναρωτιέμαι…
Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου μόνιμα βιαστικούς. Μόνιμα απασχολημένους. Δεν ξέρω γιατί γίναμε έτσι, τι μας έχει φτάσει να ζούμε μια ζωή με τέτοια ταχύτητα, που δεν μας αφήνει τελικά να σταθούμε πουθενά. Να μας ακούσουμε έστω. Για να μπορέσουμε εντέλει να ακούσουμε εμάς και να νιώσουμε και τον άλλο. Ζούμε σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ, αναπαράγουμε ρουτίνες. Και οι καιροί και χρόνοι φεύγουν ερήμην μας.
Και μέσα σ’ όλο αυτό το τρελό κυνηγητό δεν έχουμε καθόλου χρόνο να ασχοληθούμε ουσιαστικά με έναν άνθρωπο, να του δώσουμε χώρο και χρόνο στη ζωή μας, να κάνουμε υπομονή για να ανθίσει ο σπόρος της σχέσης μας μαζί του.
Ζωή στο high speed, όπου καταναλώνουμε αμάσητα στιγμές, όπως ακριβώς ψάχνουμε για εύκολο και γρήγορο φαγητό, γιατί δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με την ετοιμασία του. Τίποτε δεν προλαβαίνουμε τελικά. Όλα επείγουν και πουθενά δεν φτάνουμε. Κι έτσι ακριβώς καταλήγουμε να καταναλώνουμε ανθρώπους, τους βάζουμε βιαστικά στη ζωή μας και κυνηγάμε το χρόνο για να τους ζήσουμε, να μας αγαπήσουν καλά και σώνει άμεσα και γρήγορα. Λέμε και τάζουμε διάφορα και κάποιες φορές αρκετά σοβαρά, σαν έννοιες σύνδεσης με εκείνο τον άλλο, που εκπροσωπεί στην παρούσα στιγμή το ιδανικό μας ταίρι. Δεν έχουμε καν προλάβει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, αν πραγματικά τα νιώθουμε όλα αυτά τα πολλά και έντονα ή είναι απλά ένα παιχνίδι ενθουσιασμού και εντυπώσεων, γιατί το κουρασμένο μας είναι διψά να τραφεί από την ενέργεια ενός πολυπόθητου έρωτα.
Υπομονή μηδενική. Ενσυναίσθηση ανύπαρκτη κι ένας άνθρωπος περίπου θηρίο, που ορμάει κυριολεκτικά στο υποκείμενο του πόθου του, διατυμπανίζοντας κιόλας ότι το αγάπησε σε χρόνο σχεδόν μηδενικό, πρόλαβε και ένιωσε αυτά τα μεγαλειώδη και μοναδικά, που περιγράφονται στα βιβλία, απλά και μόνο για να αντέξει όλα τα ανέκφραστα γιατί, που δεν έγιναν ζωή και πνίγουν κάθε μόριο της ύπαρξης του!
Και όπως ακριβώς με την ίδια κατηγορία αγάπης, στην υπερταχύτατη έκδοση της, ο άνθρωπος θηρίο στάθηκε και δήλωσε ότι αγάπησε για πρώτη φορά τόσο στη ζωή του, με την ίδια ευκολία πάει παρακάτω, όταν κάτι του χαλάσει το ροζ του παραμύθι, όταν κληθεί να παλέψει λίγο ή να επαναπροσδιοριστεί και να δείξει υπομονή. Βγάζει το ρούχο του κατά τα αλλά μοναδικού κι ανεπανάληπτου «μαζί σου» και βρίσκει άλλο μερικά μέτρα ζωής παραπέρα. Και φοράει άλλη αγάπη, πάλι μοναδική και ανεπανάληπτη. Και πάλι αρπάζει από τα μαλλιά τη σύνδεση, γιατί στην πραγματικότητα η μοναξιά του έχει οδηγήσει στην ασιτία τα θέλω του, που κραδαίνουν άμεση ικανοποίηση και βρώση συναισθημάτων και έντονων στιγμών. Έχει επιστρέψει το μυαλό του σε φάση εμβρυακή, θέλει απλά να επιβιώσει και να ικανοποιήσει τις πρωτεύουσες ανάγκες του. Και μόνο αυτές!
Ζωή fast food εντέλει, σχέσεις το ίδιο. Που τις καταναλώνεις χωρίς γεύση, χωρίς όρεξη, χωρίς διάθεση για να μοιραστείς αληθινά. Για βαθιά συναισθήματα ούτε λόγος. Δεν υπάρχει χρόνος άλλωστε. Δεν περισσεύει από την απαιτητική τρεχάλα σου να εμβαθύνεις. Πρέπει, βλέπεις, να βουτήξεις με θέληση και σθένος και στον άλλο, στο χρόνο και με τον τρόπο, που και αυτός θα σου επιτρέψει και όχι μόνο με βάση τα δικά σου περίτρανα θέλω!
Άνθρωπε μου, στάσου. Οι γύρω σου ψάχνουν ακριβώς ότι και εσύ, κατάλαβέ το, όμως χρειάζεται να μπεις για λίγο στη θέση τους. Να επιτρέψεις στο χρόνο να κάνει αυτό, που τόσο καλά ξέρει. Να βρεις και τη δική σου θέση σ’ αυτόν. Να κανακέψεις το θεριό μέσα σου, που ζητά καλά και σώνει επαφή και ένταση εδώ και τώρα.
Σταμάτα να αγαπάς έτσι, για το όνομά της αγάπης. Σταμάτα να ερωτεύεσαι για τον έρωτα. Όλο αυτό έχει πραγματικά μια μυσταγωγία, ένα μεγαλείο, που το στερείς από τον εαυτό σου, γιατί κυνηγιέσαι, γιατί δεν σταματάς έστω να παρατηρήσεις λίγο εσένα με προσοχή και αγάπη. Για σένα αγάπη, για αυτά που κρύβεις στην παντιέρα του δεν προλαβαίνω, βάζοντας αναγκαστικά ή και όχι λάθος προτεραιότητες.
Λυπάμαι..
Λυπάμαι εσένα, που έχεις καταντήσει τις σχέσεις σου ταχυφαγείο και την καρδιά σου λεωφορείο που ανεβοκατεβαίνει κόσμος! Λυπάμαι κι εμένα που το βλέπω, που το αντιμετωπίζω, αλλά δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Και αποφασίζω και μένω εκτός… Στην δική μου τρεχάλα, αλλά όχι στη δική σου κατανάλωση. Η «γεύση» η δική μου, βλέπεις, δεν είναι για σένα…
