Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και κάποια στιγμή… είσαι και πιο αδιάφορη.
Κι όχι, δεν είναι κακό. Είναι λύτρωση.
Γιατί αυτή η αδιαφορία δεν ήρθε από σκληρότητα. Ήρθε από κούραση. Από εκείνη την κούραση που δεν φωνάζει, δεν κλαίει, δεν διαπραγματεύεται άλλο. Ήρθε όταν τελείωσαν τα «δεν πειράζει». Όταν στέρεψαν τα «ας κάνω εγώ πίσω». Όταν κατάλαβες πως κάθε φορά που βολεύεις τους άλλους, ξεβολεύεις εσένα.
Και τότε, χωρίς τυμπανοκρουσίες, έφυγαν όλοι οι ρόλοι. Η καλή. Η υπομονετική. Η διαθέσιμη. Η πάντα-εκεί. Η γυναίκα που καταλάβαινε περισσότερα απ’ όσα άντεχε. Δεν τους πέταξες με θυμό. Τους άφησες να πέσουν μόνοι τους, σαν ρούχα που δεν σου κάνουν πια.
Και μαζί με αυτούς, έγινες πιο.
Πιο ήρεμη, γιατί δεν εξηγείς.
Πιο χαρούμενη, γιατί δεν περιμένεις.
Πιο παρούσα, γιατί δεν χάνεσαι σε σενάρια.
Και ναι, πιο αδιάφορη, γιατί έμαθες να ξεχωρίζεις τι αξίζει και τι απλώς κάνει θόρυβο.
Η αδιαφορία σου δεν είναι παγωμάρα. Είναι φίλτρο. Είναι εκείνο το βλέμμα που δεν κολλάει πια σε μισές κουβέντες και μισές παρουσίες. Είναι η στιγμή που δεν πονάς λιγότερο, απλώς δεν χαρίζεις άλλο τον πόνο σου όπου να ’ναι.
Δεν σε νοιάζει πια να αρέσεις. Σε νοιάζει να αντέχεις τον εαυτό σου στο τέλος της μέρας. Δεν σε νοιάζει να σε διαλέγουν. Σε νοιάζει να μη χρειάζεται να μικραίνεις για να χωρέσεις.
Και κάπως έτσι, γίνεσαι επικίνδυνα ελεύθερη.
Όχι γιατί δεν νιώθεις.
Αλλά γιατί νιώθεις μόνο για όσα αξίζουν.
Και αυτό το πιο…
δεν το αλλάζεις με τίποτα.
