Γράφει ο Y Factor
Γυναίκες λοιπόν part 2.. (ναι, υπάρχει και part 1)
Στις σχέσεις των δύο φύλων έχει γίνει της μόδας τα τελευταία χρόνια η φράση «χάθηκαν οι ρόλοι», και ίσως σε κάποιο βαθμό να ισχύει. Η γυναίκα κατά την ενηλικίωση της παρούσας γενιάς χειραφετήθηκε, βγήκε στην αγορά εργασίας, διεκδίκησε και πήρε ίσα δικαιώματα με τον άντρα (ακόμα υπάρχουν κατάλοιπα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν) και απαίτησε. Απαίτησε το αυτονόητο: να έχει δίπλα της έναν άντρα που να την καλύπτει και να της προσφέρει αυτά που έχει ανάγκη και ζητάει. Όπως και οι άντρες δηλαδή. Απλά πριν 30 χρόνια απαιτούσε μόνο ο άντρας.
Όσο δυναμική και ανεξάρτητη και να έγινε όμως η γυναίκα, κάποια πράγματα μένουν αναλοίωτα στο χρόνο. Το ότι της προσέδωσαν κάποια, μέχρι πρότινος, αντρικά χαρακτηριστικά δεν αφαιρεί κάτι από τη θυληκότητά της ή από την ιερότητά της. Γιατί σε τελική ανάλυση, η γυναίκα είναι ιερό ον. Μόνο από τη σύγκριση ότι μια μάνα μπορεί να αναπληρώσει ένα τυχόν κενό του πατέρα ενώ ο πατέρας δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό μιας μάνας, από μόνο του είναι απόδειξη.
Είναι γεγονός ότι μια δυναμική γυναίκα τρομάζει τον ΜΕΣΟ άντρα (πολλές γυναίκες θα πουν «όλους τους άντρες»). Ο μέσος άντρας είτε υπό το φόβο της απόρριψης θα την απορρίψει πρώτος είτε θα μείνει στην παραφιλολογία. Όση αυτοπεποίθηση και να έχει μια γυναίκα, όσο σίγουρη και να είναι για τον εαυτό της, όσο αυτάρκης και να είναι, πάντα θα έχει την ανάγκη να επιβεβαιωθεί. Να κολακευτεί, να διεκδικηθεί. Ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικού status και επαγγέλματος.
Το βασικό είναι ότι η γυναίκα φαίνεται απρόσιτη μόνο στους άντρες που δεν ενδιαφέρεται. Θέλει να διεκδικηθεί από τον συγκεκριμένο άντρα που τους ενδιαφέρει και θέλει να διεκδικηθεί με συγκεκριμένο τρόπο, τον ιδιαίτερο τρόπο ανάλογα με το χαρακτήρα της κάθε γυναίκας. Λένε ότι ο άντρας ερωτεύεται με τα μάτια ενώ η γυναίκα με τα αυτιά. Η άλλη βασική διαφορά είναι ότι ο άντρας ερωτεύεται από την αρχή ενώ η γυναίκα πρώτα γοητεύεται και μετά ερωτεύεται. Δεν έχω γνωρίσει άντρα που να είπε «Εντάξει μωρέ, πάμε χαλαρά» και μετά ξαφνικά να βρεθεί ερωτευμένος. Έχω γνωρίσει όμως πολλές γυναίκες που μια χαλαρή κατάσταση εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο έρωτα.
Η γυναίκα είτε θα ερωτευτεί αυτό που έχει στο μυαλό της είτε αυτό που θα την εκπλήξει ευχάριστα και θα την προκαλέσει. Ώντας εγκεφαλικό ον, είτε θα φτιάξει την κατάσταση στο μυαλό της και πολλές φορές θα πέσει έξω γιατί είχε ανάγκη κάτι και παραπλάνησε τον εαυτό της, είτε η αρχική γοητεία θα εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω ανάλογα και με τί θα δείξει ο άντρας when the shit hit the fan.
Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι όταν ο άντρας φτάνει σε μια ηλικία που ξέρει τί θέλει, η γυναίκα έχει ήδη φτάσει στο σημείο που ξέρει τι ΔΕΝ θέλει. Αυτό που σίγουρα δεν θέλει είναι έναν άντρα που δεν είναι άξιός της σε πνευματικό επίπεδο. Αυτή την ισότητα η γυναίκα θα απαιτήσει κάποια στιγμή. Εκεί θα μετρηθεί ο άντρας. Εκεί ξεχωρίζουν οι άντρες από τα αγόρια. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που η γυναίκα θα αποφασίσει αν αυτό που βιώνει της είναι αρκετό ή όχι. Εκεί θα αναγκαστεί να πάρει την απόφαση. Και εκεί που θα ξεχωρίσουν τα κορίτσια από τις γυναίκες. Για να έχεις την πολυτέλεια να φτάσεις όμως στο σημείο αυτό, πρέπει πρώτα να κερδίσεις το δικαίωμα.
Το δικαίωμα αυτό ξεκινάς να το κερδίσεις από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας. Από το πώς θα την πλησιάσεις, πώς θα μιλήσεις και πάνω από όλα τί θα πεις. Όλα εξαρτώνται από την πρώτη φορά. Την πρώτη ματιά, την πρώτη ατάκα, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο φιλί, τις πρωτες διακοπές μαζί. Το μόνο που ξεφεύγει από τον κανόνα της πρώτης φοράς είναι το σεξ. Αυτό πρέπει να γίνεται κάθε φορά και καλύτερο. Όλες αυτές οι πρώτες φορές όμως είναι κάτι που είτε θα μείνει αξέχαστο για πάντα και μια σταθερή βάση, είτε θα ξεπεραστεί αλλά ποτέ δε θα ξεχαστεί.
And from there the show continues.
