Γράφει η Πόπη Καπόγλη
“Όταν κάτι χαλάει το πετάς ή το φτιάχνεις;”
Ανθρώπινες σχέσεις. Ίσως να είναι και η πιο δύσκολη και η πιο ακατανόητη εξίσωση που θα κληθούμε όλοι μας να λύσουμε κάποια στιγμή στην ζωή μας. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όντως δύσκολές ή είμαστε εμείς οι ίδιοι που τις κάνουμε δύσκολες;
Στις μέρες μας που όλα είναι τόσα εύκολα, που εξελίσσονται όλα υπέρ μας γιατί αυτή η εξίσωση παραμένει τόσο δύσκολη.. Η μήπως αν το σκεφτούμε η εξέλιξη να μην είναι τόσο υπέρ μας.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Βρίσκεσαι σε σχέση με έναν άνθρωπο που σε αγαπάει και τον αγαπάς, που τον βλέπεις και μέσα στο στομάχι σου οι πεταλούδες κάνουν πάρτι, που πιστεύεις ότι είναι ο ένας και που η αγκαλιά του αποτελεί το ασφαλές καταφύγιο σου.. Ξυπνάς όμως μία μέρα και όλα ανατρέπονται.. Οι πεταλούδες φεύγουν μακριά και την θέση τους αφήνουν σε έναν πόνο περίεργο.. Ένα σφίξιμο που σε οδηγεί να συνειδητοποιήσεις το μαζί δεν υπάρχει πλέον. Πλέον ο καθένας είναι μόνος.. Και πόσο δύσκολο είναι το μόνος όταν έχεις συνηθίσει στην ζωή σου να κάνεις όνειρα για δυο.
Για κάποιους ανθρώπους το να χωρίσεις και να αντικαταστήσεις τον άνθρωπο που μέχρι πριν από λίγο αποτελούσε τον άνθρωπο σου με κάποιον άλλον είναι κάτι εύκολο. Ίσως γιατί ο χωρισμός να ήταν μία λύση σωτήρια και για τους δυο.. Επίσης και εδώ έρχεται η εξέλιξη. Πλέον όλα στις μέρες μας είναι αναλώσιμα και τα αντικαθιστούμε όλα πολύ εύκολα. Γιατί να μην κάνουμε λοιπόν το ίδιο και με τους ανθρώπους.. Εξάλλου θα βρεθούν άλλοι που θα πάρουν την θέση μας πολύ εύκολα.. Και η τεχνολογία παίζει σημαντικό ρόλο καθότι είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να γνωρίσεις και να αντικαταστήσεις κάποιον. Υπάρχει όμως και εκείνη η κατηγορία ανθρώπων που μολονότι χώρισαν πιστεύουν ακόμα ότι ένας χωρισμός μπορεί να μην είναι οριστικός αλλά να αποτελεί την αφορμή για να κατανοήσουν καλύτερα όχι μόνο τον άνθρωπό τους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό τους.. Τα θέλω τους, τα λάθη τους και τις προτεραιότητες τους. Βέβαια στον αντίποδα θα βρεθούν εκείνοι που θα πουν αν ήταν να είσαστε μαζί δεν θα χωρίζατε.. Και ίσως να έχουν δίκιο γιατί το λένε βασιζόμενοι στις δικές του εμπειρίες.
Αλλά ποιος ξέρει καλύτερα τον άνθρωπό σου εκτός από εσένα..
Εξάλλου εσύ δεν κάνεις συμμαχία με την εξέλιξη. Πιστεύεις στην δύναμη της αγάπης και δεν αλλάζεις τους ανθρώπους εύκολα.. Αν καθίσεις να συζητήσεις με τον παππού και την γιαγιά σου, θα σου πουν εμείς ότι χαλούσε δεν το πετάγαμε , το φτιάχναμε πάλι και λειτουργούσε καλύτερα και από καινούριο.. Είτε αυτό ήταν σχέση είτε ένα αντικείμενο.. Για αυτό και οι τότε σχέσεις μετρούσαν χρόνια μαζί, και για αυτό τα παλιά πράγματα ήταν πιο ανθεκτικά.
Άρα εμείς γιατί να μην ακολουθήσουμε αυτή την φιλοσοφία ζωής; Αφού κάποτε υπήρξε ο άνθρωπος μας γιατί να μην συνεχίζει να είναι έχοντας πλέον την γνώση που χρειάζεται για να οδηγηθούμε στην ευτυχία. Το μόνο που χρειάζεται είναι πίστη και επιμονή. Τα όνειρα δεν τα εγκαταλείπουμε. Τις σχέσεις εμείς τις κάνουμε δύσκολες και εμείς είμαστε αυτοί που τις παρατάμε.. Ίσως να είναι ουτοπικό αλλά ίσως να πρέπει να ακούσουμε τον παππού μας και αυτό που χάλασε να μην το πετάμε έτσι εύκολα πριν να εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να το φτιάξουμε.. Και που ξέρεις ίσως όντως να δουλέψει…
