Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία. Έτσι ήλπιζα και εγώ για εμάς.
Ήταν αυτό το ανεκπλήρωτο που τελικά εκπληρώθηκε και δέθηκα. Δέθηκα τόσο πολύ σε ένα άγγιγμα και σε μια αναπνοή που δεν μπορούσα να λυθώ. Δέθηκα πάνω σου, στην προσμονή για να σε δω, στον έρωτα σου.
Δεν γίνεται όμως άλλο, δεν μπορώ να ανταπεξέλθω πια σε αυτά τα δεσμά. Κουράστηκα να είμαι ασφυκτικά κολλημένη πάνω σου. Θέλω μια απόσταση.
Όμως δέθηκα τόσο γερά μαζί σου και τώρα πώς να λυθώ; Δεν μπορώ πλέον να βρω τη θηλιά για να την ξεμπλέξω, να τη λύσω.
«Μη δίνεσαι, μη δένεσαι» μου έλεγαν «κράτα κάτι για τον εαυτό σου» μα εγώ δεν άκουγα και τώρα αυτός ο έρωτας με ισοπεδώνει.
Αυτά τα δεσμά με έχουν σκοτώσει. Θα βρω τη δύναμη για να λυθώ και τότε όλα θα είναι αλλιώς.
