Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι που σε αγάπησα, λίγο πιο πολύ απ’ όσο αγάπησες εσύ τον εαυτό σου.
Που άγγιξα τα σκοτάδια σου, τις στιγμές που εσύ, δεν τόλμαγες να πλησιάσεις.
Είναι που το θεριό μέσα σου, το κοίταξα στα μάτια. Το χάιδεψα τρυφερά. Το άφησα να με γρατζουνίσει πολλές φορές κι άλλες τόσες να μου επουλώσει τις πληγές. Το γαλήνεψα μέχρι που πίστεψα πως το εξημέρωσα.
Με τον μόνο τρόπο που εξημερώνονται τα θεριά.
Με αγάπη.
Με την αγάπη εκείνη, που γίνεται ασπίδα κι αγκαλιά.
Χάδι και λύτρωση. Φιλί και γιατρειά.
Είναι που μόνο αυτόν τον τρόπο είχα.
Και ξέχασα..
Ξέχασα πως όσο και να εξημερώσεις το θεριό, δεν του αλλάζεις τη φύση.
Είναι που όταν δεν είχες κάτι άλλο να κατασπαράξεις μέσα σου, κατασπάραξες εμένα.
