Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Ποιος από τους δυο μας φοβήθηκε την απόσταση; Ποιος από τους δυο μας έχασε την ομορφιά της; Ποιος δεν σκέφτηκε για εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, ότι η ημερομηνία λήξης θα έλθει πιο γρήγορα από την αναγραφόμενη;
Αυτή η γλυκόπικρη γεύση, που πάντα αφήνει το τελευταίο ποτήρι κρασί.. Κάπως έτσι νοιώθαμε και οι δυο. Προφανώς έφταιγε το διπλανό μαξιλάρι μας που ήταν πάντα άδειο, ή ήταν κατειλημμένο από κάποιον άλλο. Ίσως έφταιγε και ο χάρτης. Αχ, αυτός ο Χάρτης, μεγάλος ψεύτης, δείχνει πάντα τις αποστάσεις πιο μικρές από ότι είναι. Κάνεις από τους δύο μας δεν ήξερε πως να μετρήσει την απόσταση ,κάνεις δεν σκέφτηκε ότι αυτό που μας χωρίζει είναι απόσταση στις ψυχές μας και όχι των χιλιομέτρων. Γιατί εμείς αφήσαμε τις ψυχές μας να πιστέψουν ότι είναι μακριά, αντί να δούμε την ομορφιά της απόστασης.
Είπαμε μεγάλα λόγια στο σκοτάδι και ανακαλύψαμε το νόημα της αγάπης στο φως της ημέρας. Τι ωραία που είναι η απόσταση, σκεφτόμασταν, πόσο αγάπη βγάζει η προσμονή και η αναμονή! Μας άρεσε η απόσταση, μας δυνάμωνε, την κάναμε φίλη μας, υποσχεθήκαμε ότι δεν θα μας φοβίσει, δεν θα μας τρομάξει.
Τι κρίμα τελικά που δεν πήραμε δύναμη από την απόσταση! Χάσαμε την ομορφιά της και μαζί χάσαμε και όλα τα δώρα της. Ξεχάσαμε ότι η απόσταση δεν μετράει χιλιόμετρα. Ξεχάσαμε την μαγική στιγμή που αντικρίζεις τον άλλο και νιώθεις όλα τα ευχάριστα συναισθήματα που υπάρχουν, το γέλιο που ακτινοβολεί το πρόσωπο σου. Ξεχάσαμε πως κάθε φορά που συναντιόμασταν, ο ένας έβλεπε τον άλλο πιο όμορφο. Όμορφο πράγμα η απόσταση, σκεφτόμασταν, μας ομορφαίνει.
Ξεχάσαμε πολλά και αφήσαμε την απόσταση στις ψυχές μας να θρονιαστεί. Της δώσαμε μια ωραία ταμπέλα, την ονομάσαμε χιλιόμετρα και χαθήκαμε. Χαθήκαμε τόσο όμορφα όπως τότε που συναντήθηκαν τα μονοπάτια μας. Όμορφοι άνθρωποι με όμορφες ψυχές, όπως τυχαία συναντήθηκαν οι δρόμοι τους, έτσι όμορφα χωρίζουν, χωρίς να αποκαλύψουν πολλά. Παίρνουν τον σταυρό τους στη πλάτη τους και συνεχίζουν το μονοπάτι τους, είτε τους λείπεις είτε όχι.
Απόσταση. Μεγαλείο για όσους περπατήσουν μαζί της, για όσους ρουφήξουν τα δώρα της. Αφέσου στο δρόμο της και δώσ’ της την ευκαιρία να σε πάρει από το χέρι και να σε οδηγήσει σε μέρη που μόνο στα όνειρά σου μπορείς να δεις.
