Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι σχέσεις, φίλη, δεν θέλουν δύο μόνο για να γεννηθούν.
Θέλουν δύο και για να σωθούν.
Θέλουν δύο ανθρώπους να σταθούν μπροστά στη ρωγμή και να μη γυρίσουν το κεφάλι αλλού. Να μην κάνουν πως δεν την είδαν. Να μην τη βαφτίσουν «κούραση», «ρουτίνα» ή «έτσι είναι οι άνθρωποι». Θέλουν δύο να την κοιτάξουν κατάματα και να πουν: εδώ κάτι έσπασε, πάμε να δούμε αν αντέχει να ξαναδεθεί.
Θέλουν δύο να σκύψουν στα σπασμένα. Να μαζέψουν τα κομμάτια χωρίς θυμό, χωρίς λογαριασμούς, χωρίς το ποιος φταίει περισσότερο. Να τα πιάσουν προσεκτικά, να δουν πού κόβουν, πού πληγώνουν, πού δεν πρέπει να ξανακουμπήσουν έτσι όπως πριν. Και να αποφασίσουν μαζί τι κρατιέται και τι μένει απ’ έξω για να μη ραγίσει πάλι το γυαλί.
Ο αριθμός δύο δεν είναι τυχαίος. Είναι ο αριθμός της ένωσης. Του «μαζί». Όχι της κυριαρχίας. Κανείς δεν στέκεται πιο ψηλά. Κανείς δεν τραβά τον άλλον πίσω. Είναι δύο ίσα μέρη που δημιουργούν και χαλάνε, χτίζουν και γκρεμίζουν, κάνουν λάθη και τα διορθώνουν. Μα ό,τι κάνουν, το κάνουν μαζί.
Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο το κάνουμε. Οι σχέσεις ξαναχτίζονται εκείνη ακριβώς τη στιγμή που δύο άνθρωποι αποφασίζουν να μη σκορπίσουν τα κομμάτια από εγωισμό, αλλά να τα φυλάξουν σαν κάτι πολύτιμο. Γιατί δεν θέλουν να πληγώσουν ξανά. Γιατί δεν θέλουν να χάσουν. Γιατί θέλουν ο άλλος να είναι ο πολύτιμός τους και να είναι κι εκείνοι ο πολύτιμος του άλλου.
Και μην ξεγελιέσαι. Ο νόμος του «δύο» δεν αφορά μόνο τον έρωτα. Αφορά τις φιλίες. Τις οικογένειες. Όλες τις σχέσεις που αξίζουν να λέγονται σχέσεις.
Γιατί όπου δεν υπάρχουν δύο, δεν υπάρχει «μαζί». Υπάρχει μόνο απόσταση.
