Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Και περνάει ο καιρός. Και οι πληγές κλείνουν. Δεν αιμορραγούν πια. Επιφανειακά τα σημάδια δε διακρίνονται. Σχεδόν δε φαίνονται. Όμως εσωτερικά οι πληγές συνεχίζουν να “στάζουν” σιωπηλά. Αθόρυβα και ασταμάτητα. Υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Γιατί όλα περνούν αλλά τίποτα δεν ξεχνιέται! Οι μέρες φεύγουν. Ο χρόνος κυλάει. Όμως η μνήμη δεν ξεχνάει. Και όλα ζουν γιατί τα θυμάσαι. Δεν αφήνει το μυαλό να τα ξεχάσεις, όσο κι αν προσπαθείς.
Βάζεις παρωπίδες για να κοιτάς μόνο μπροστά και να μην επηρεάζεται από τίποτα, όμως πάντα θα παρουσιάζεται κάτι ξαφνικά μπροστά σου και θα σου ξυπνάει αναμνήσεις. Ένα γνώριμο τραγούδι, κάποιες κουβέντες, μια τοποθεσία, ένα ηλιοβασίλεμα θα είναι η αιτία για να περάσουν όλα μπροστά σου σαν ταινία χωρίς σταματημό. Ξαναζωντανεύουν έρωτες που σε πούλησαν, φίλοι που σε πλήγωσαν, λάθη που σε στιγμάτισαν. Μένεις με ένα σφίξιμο στην καρδιά και με μια απορία στα μάτια.
Πώς γίνεται να είναι ακόμα τόσο ζωντανές οι στιγμές που θεωρούσες τελειωμένες; Και μπαίνεις πάλι στη διαδικασία να τα αποβάλλεις από τη ζωή σου. Από την καθημερινότητά σου που νόμιζες ότι ήταν τακτοποιημένη! Καταλαβαίνεις ότι πάντα θα τα κουβαλάς αλλά πρέπει να μάθεις απ’αυτά. Δικά σου τα λάθη και τα παθήματα όμως δικά σου και τα μαθήματα.
Μαθήματα που θα σου θυμίζουν ότι κάποτε “έπεσες” αλλά από δω και πέρα το βλέμμα σου πρέπει να κοιτάει μόνο στην κορυφή. Το τίμημα ήταν ακριβό αλλά επειδή η ζωή δε σταματά μη σταματήσεις ούτε εσύ να παλεύεις, να ονειρεύεσαι και να προχωράς.
Γύρισε καινούρια λευκή σελίδα και άφησε πίσω σου τα κατεβατά που έγραψες με τις δύσκολες εμπειρίες σου. Μπορείς!
