Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Θέλω να αγγίζω με τα ακροδάχτυλα το πρόσωπό σου.
Ούτε που ντρέπομαι.
Να σταματώ στις ρυτίδες που αυλακώνουν την έκφρασή σου.
Τις έχω ονοματίσει…
Κάθε μία από αυτές έχουν μια ιδιαίτερη αξία, και τα ρίγη στην ψυχή μου δίνουν την δική τους μάχη.
Τούτη δω είναι η μεγαλύτερη.
Την λέω αγάπη.
Τους ρωτάς τι είναι αγάπη και όλοι έχουν μια θεωρία διαφορετική να πουν.
Κάθε φορά και μια άλλη διάσταση συναισθημάτων.
Προχωρώ, να σε προλάβω, τρέχεις γρήγορα, βιάζεσαι να αρπάξεις την ζωή από τα μαλλιά.
Άλλοι στρίβουν τσιγάρο για να το απολαύσουν.
Να αργήσουν να κάνουν την τελευταία ρουφηξιά.
Μην ξεγλυστράς, νομίζεις πως θα φύγει ο χρόνος;
Κάτι όνειρα που κάνει και αυτός.
Νομίζεις τον αγαπά κανείς;
Είτε καλός είτε κακός σύμβολο της ώρας είναι.
Μείνε να τον ζήσεις,μην βρεθείς να πιστεύεις ότι θα χαθείς στο πέρασμα του.
Έχω πολλά ακόμη να σου δείξω!
Χώρο να έχει η ψυχούλα σου και βάστα το τιμόνι στου πελάγους την αλμύρα,μόνο στις φουσκοθαλασσιές να μου κρατάς το χέρι,γιατί αν πέσουμε μαζί,δεν θα με νοιάζει ο πόνος!
