Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ό,τι και να λέμε, όσα «ταιριάζουμε» κι αν βάλεις στη ζυγαριά, αν δεν υπάρχει αυτή η σπίθα, όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θεωρία. Μπορεί να έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο σωστό, έξυπνο, ευγενικό, να σε θέλει, να σε διεκδικεί — αλλά αν δεν τον νιώσεις στο δέρμα σου, δεν θα γίνει ποτέ έρωτας.
Η χημεία δεν είναι θέμα εμφάνισης. Είναι η στιγμή που το βλέμμα κολλάει λίγο παραπάνω, που ο αέρας αλλάζει όταν μιλάει, που το χαμόγελό της σου χαλάει τη συγκέντρωση. Είναι αυτή η ανεξήγητη ένταση που δεν χωρά σε λογική εξήγηση. Δεν έχει να κάνει με «αν ταιριάζουμε», αλλά με το «αν με καίει».
Μπορεί να γνωρίζεις μια γυναίκα και σε δευτερόλεπτα να ξέρεις πως κάτι μέσα σου ανατινάχτηκε. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ούτε υποσχέσεις. Το καταλαβαίνεις από το πώς αλλάζει η φωνή σου όταν τη σκέφτεσαι. Από το πώς, χωρίς να το θες, μπαίνει παντού.
Η χημεία δεν χτίζεται, δεν την προκαλείς, δεν την εκπαιδεύεις. Ή υπάρχει ή όχι. Και χωρίς αυτήν, ό,τι κι αν χτίσεις, θα είναι εύθραυστο. Γιατί η χημεία είναι το καύσιμο του έρωτα· το υπόλοιπο είναι η μηχανική.
Ξέρεις τι είναι ο αληθινός έρωτας;
Είναι εκείνη η γυναίκα που σε κοιτάζει και όλα γύρω σταματούν.
Που δεν χρειάζεται να την αγγίξεις για να νιώσεις πως σε έχει.
Που μπορεί να σε αποδομήσει με ένα βλέμμα και να σε ξαναφτιάξει από την αρχή.
Και γι’ αυτό σου το λέω απλά:
Χωρίς χημεία, μην περιμένεις έρωτα.
Μπορεί να έχεις σχέση, συντροφικότητα, ασφάλεια.
Αλλά τον ηλεκτρισμό που σε καίει ζωντανό,
μόνο εκείνη μπορεί να τον φέρει.
