Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φτάνει με το παραμύθι ότι η αγάπη πονάει.
Δεν πονάει η αγάπη. Πονάει η έλλειψή της. Πονάει το μισό, το λίγο, το σχεδόν. Πονάει αυτό που βαφτίσαμε αγάπη για να αντέξουμε να μείνουμε.
Γιατί κάπου μας έπεισαν πως αν δεν πονάς, δεν αγαπάς αρκετά. Πως αν δεν σε ξυπνάει άγχος, αν δεν μετράς λέξεις και σιωπές, κάτι λείπει. Και έτσι μάθαμε να μπερδεύουμε την ένταση με το βάθος. Την ανασφάλεια με το πάθος. Την απουσία με την επιθυμία.
Αγάπη δεν είναι να αναρωτιέσαι κάθε βράδυ αν σε θέλει. Δεν είναι να περιμένεις ένα μήνυμα σαν να κρίνεται εκεί η αξία σου. Δεν είναι να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσει κάποιος που δεν κάνει χώρο.
Αγάπη είναι η ησυχία. Όχι η σιωπή που βαραίνει, αλλά εκείνη που σε ξεκουράζει. Είναι να ξέρεις. Όχι να υποθέτεις. Να νιώθεις ασφάλεια χωρίς να την εκλιπαρείς. Να μην χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να μείνει κάποιος.
Και ξέρεις τι άλλο δεν είναι αγάπη; Να πονάς και να το βαφτίζεις «φάση». Να σε αγνοεί και να το λες «περίοδος». Να σε κρατάει μισό και να το λες «δύσκολος άνθρωπος». Δεν είναι βάθος αυτό. Είναι ασέβεια με ωραίο περιτύλιγμα.
Η αγάπη δεν σε διαλύει. Δεν σε κάνει να χάνεις τον εαυτό σου, να αμφισβητείς την αξία σου, να ζεις σε μια μόνιμη αναμονή. Αυτά δεν είναι σημάδια έρωτα. Είναι σημάδια ότι έμεινες κάπου που δεν σε χωράει.
Κι αν κάποτε πόνεσες μέσα σε κάτι που ονόμασες αγάπη, δεν σημαίνει ότι έτσι είναι η αγάπη. Σημαίνει ότι έδωσες εκεί που δεν υπήρχε χώρος να σε κρατήσουν.
Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν χρειάζεται να την κυνηγήσεις. Στέκεται. Δεν σε μπερδεύει. Δεν σε δοκιμάζει για να δει αν αντέχεις. Δεν σε αφήνει να παλεύεις μόνος.
Φτάνει λοιπόν να δοξάζουμε τον πόνο σαν απόδειξη. Δεν είναι μετάλλιο το να αντέχεις. Δεν είναι επιτυχία το να μένεις εκεί που σε φθείρει.
Αγάπη είναι να ανθίζεις. Να ανασαίνεις χωρίς βάρος. Να υπάρχεις χωρίς φόβο.
Κι αν αυτό που ζεις πονάει συνέχεια, τότε ίσως δεν είναι αγάπη.
Ίσως είναι απλώς κάτι που έμαθες να το λες έτσι για να μην φύγεις.
