Γράφει η Έλενα Δημάκη
Δεν είναι εύκολο να το πω. Δεν είναι καν εύκολο να το παραδεχτώ στον εαυτό μου. Αλλά είναι αλήθεια. Φοβάμαι το πόσο σε χρειάζομαι.
Κάθε φορά που σκέφτομαι να το πω δυνατά, κάτι μέσα μου σταματά. Ίσως είναι εγωισμός. Ίσως είναι ο φόβος της εξάρτησης. Ίσως είναι η σκέψη ότι, αν το ξέρεις, θα έχεις τη δύναμη να με διαλύσεις. Γιατί να χρειάζεσαι κάποιον τόσο πολύ σημαίνει πως του δίνεις ένα κομμάτι από εσένα που δεν μπορείς να πάρεις πίσω.
Σε χρειάζομαι με έναν τρόπο που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν. Δεν είναι απλώς η συνήθεια της παρουσίας σου. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο υπαρξιακό. Είναι η αίσθηση ότι χωρίς εσένα ο κόσμος μου δεν έχει τον ίδιο ρυθμό. Δεν γελάω το ίδιο, δεν σκέφτομαι το ίδιο, δεν ζω το ίδιο.
Και αυτό με τρομάζει. Με τρομάζει το πόσο εύθραυστος γίνομαι όταν είσαι γύρω μου. Με τρομάζει που μια σου λέξη μπορεί να φτιάξει ή να γκρεμίσει όλη μου τη μέρα. Που ένα σου βλέμμα με κάνει να αισθάνομαι είτε ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο είτε ο πιο μικρός.
Ποτέ δεν ήθελα να εξαρτηθώ από κανέναν. Ήμουν πάντα ο δυνατός. Αυτός που κρατούσε τα πάντα στα χέρια του, που δεν άφηνε περιθώρια σε κανέναν να τον πληγώσει. Και τώρα; Τώρα είμαι ευάλωτος. Γιατί ξέρω ότι αν κάποια στιγμή φύγεις, δεν ξέρω πώς θα μαζέψω τα κομμάτια μου.
Σε χρειάζομαι και με τρομάζει. Αλλά ταυτόχρονα, αυτή η ανάγκη είναι που μου θυμίζει ότι αυτό που έχουμε είναι πραγματικό. Γιατί μόνο όταν νοιάζεσαι τόσο πολύ, μόνο όταν δίνεις την καρδιά σου χωρίς να κρατάς τίποτα πίσω, νιώθεις τόσο εκτεθειμένος.
Κι αν αυτός ο φόβος είναι το τίμημα για να σε έχω στη ζωή μου, τότε το δέχομαι. Φοβάμαι το πόσο σε χρειάζομαι. Αλλά περισσότερο φοβάμαι το πώς θα ήμουν χωρίς εσένα. Και αυτό, νομίζω, τα λέει όλα.
