Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Υπάρχουν κι εκείνοι που ανακάλυψαν κάτι που δεν το γράφουν τα τραγούδια και δεν το χωράνε οι ταινίες.
Ότι ο έρωτας δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει θόρυβο για να υπάρχει.
Δεν χρειάζεται να σπάει πόρτες, να καίει γέφυρες, να αφήνει πίσω του συντρίμμια για να θεωρείται αληθινός.
Υπάρχει κι ένας άλλος έρωτας.
Χαμηλόφωνος.
Σταθερός.
Από εκείνους που δεν σου κόβουν την ανάσα, αλλά σου τη ρυθμίζουν.
Δεν έρχεται σαν καταιγίδα. Έρχεται σαν ρυθμός.
Σαν εκείνο το τραγούδι που δεν το προσέχεις στην αρχή, αλλά μετά δεν μπορείς να δουλέψεις χωρίς να παίζει στο βάθος.
Δεν σε παρασύρει. Σε συγχρονίζει.
Είναι ο έρωτας που δεν σε ξεβολεύει για να σε διαλύσει, αλλά για να σε χωρέσει.
Δεν σου υπόσχεται ότι θα πετάξεις. Σου μαθαίνει να πατάς γερά.
Να κοιμάσαι ήσυχος. Να ξυπνάς χωρίς άγχος. Να μη χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Ανακάλυψαν ότι δεν χρειάζεται να πονάς για να αγαπάς.
Ότι η ένταση δεν είναι πάντα βάθος και το δράμα δεν είναι πάντα πάθος.
Κάποιες φορές είναι απλώς συνήθεια στον πόνο.
Και κάποιες άλλες, φόβος μπροστά στην ηρεμία.
Γιατί η ήρεμη χαρά τρομάζει.
Δεν έχει κορυφώσεις, δεν έχει ξεσπάσματα.
Έχει διάρκεια.
Και η διάρκεια θέλει ευθύνη.
Είναι ο έρωτας που δεν σου ζητά να χαθείς μέσα του.
Σου ζητά να είσαι παρών.
Να μοιράζεσαι, όχι να εξαφανίζεσαι.
Να δίνεις χωρίς να αδειάζεις.
Ένας έρωτας που μοιάζει με αναπνοή.
Δεν τον σκέφτεσαι. Τον κάνεις.
Κι όταν λείψει, τότε καταλαβαίνεις πόσο ζωτικός ήταν.
Ανακάλυψαν πως αυτός ο έρωτας δεν κάνει μεγάλες δηλώσεις.
Κάνει μικρές πράξεις.
Ένα βλέμμα που σε βρίσκει μέσα στο πλήθος.
Ένα χέρι στην πλάτη την ώρα που κουράστηκες.
Μια σιωπή που δεν σε πνίγει, αλλά σε ξεκουράζει.
Κι ίσως αυτός να είναι ο πιο επικίνδυνος έρωτας απ’ όλους.
Γιατί δεν σου δίνει αφορμές να φύγεις.
Δεν σου αφήνει άλλοθι.
Σε κρατά εκεί. Καθαρά. Ξεκάθαρα.
Χωρίς καταιγίδες.
Αλλά με ουσία.
