Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Κι αν όχι το μεικ απ κι ένα ελαφρύ μακιγιάζ για τη γυναίκα δεν είναι ένα μεταμφιεσμένο «καλά είμαι», τότε τι;
Οι περισσότεροι σε αυτό που βλέπουν μένουν. Μία ωραία εικόνα μεταφράζεται αυτόματα στο «μία χαρά είναι αυτή».
Μην είσαι τόσο αφελής. Αυτό θέλει να δεις. Αυτή την εντύπωση θέλει να έχεις.
Μήπως όταν έδινε τις μάχες της, φανερές ή κρυφές, της χτύπησες την πόρτα; Ή μήπως αλήθεια σε νοιάζει κιόλας;
Ας γελάσω.
Όχι δα!
Όσο εσύ νομίζεις όμως πως τη ζυγίζεις, αυτή ισορροπεί χρόνια τώρα.
Να ορθώσει το ανάστημά της σε πατριαρχικές κοινωνίες.
Να μη μεταδώσει στα παιδιά της το χάος της οικογένειας που αυτή μεγάλωσε.
Να αγαπήσει, ενώ δεν έχει αγαπηθεί.
Να σώσει το τομάρι της από τιμωριτικούς συντρόφους.
Να αποδείξει την αξία της σε εγωιστές εργοδότες.
Να ξεκινήσει τη ζωή της ξανά από την αρχή, όσες φορές χρειαστεί.
Να σε «αγοράζει», όσο νομίζεις πως την πουλάς.
Να σε κοιτάει στα μάτια όταν εσύ τα κατεβάζεις.
Είναι η σιγουριά της που την κάνει αρχοντική.
Μην τη βλέπεις έτσι, φίλε μου. Είναι πολλά αυτά που δεν μπορείς να δεις.
Έτσι που τη βλέπεις να περπατάει, δεν είναι τυχαία το κεφάλι της ψηλά.
Είναι βαρύ το στέμμα της. Αυτή όμως έχει μάθει να το ισορροπεί. Όμως ποτέ με σκυμμένο κεφάλι.
Είναι το βήμα της σταθερό και σίγουρο, γεμάτο αυτοπεποίθηση.
Κι ό,τι άφησε πίσω της στο πέρασμά της, το άφησε για να συνεχίσει τη ζωή του με κάτι στο δικό του επίπεδο.
Για να μην είναι αυτή ο λόγος να υποφέρει από κόμπλεξ κατωτερότητας.
Γιατί δίπλα σε μία αρχοντική γυναίκα μπορεί να περπατήσει μόνο αυτός που μπορεί να δει το πραγματικό της ανάστημα.
