Γράφει η Αριάδνη.
Και ίσως το μεγαλύτερο και σημαντικότερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, είναι να μάθεις να τον αγαπάς. Να μάθεις να τον ακούς, να τον καταλαβαίνεις, να τον αποδέχεσαι. Και κάθε φορά, σε κάθε κατάσταση να τον πηγαίνεις ένα βηματάκι παραπέρα, είτε ωθώντας τον να ξεπεράσει τα όριά του είτε, την κατάλληλη στιγμή, να τα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια.
Μην ακούς τι λέει ο κόσμος· πάντα κάτι θα έχει να πει. Άλλωστε ο καθένας λέει ό,τι θέλει, ό,τι πιστεύει. Μόνο που κανένας από αυτούς δεν σε ξέρει. Κανένας δεν ξέρει πώς ήσουν, πώς έγινες και πώς θέλεις να γίνεις. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να υποθέτουν, να υποψιάζονται και ουκ ολίγες φορές να κρίνουν, πάντα για το καλό σου εννοείται!
Το μόνο που χρειάζεται εσύ να κάνεις είναι να ξέρεις τι θέλεις, να ξέρεις που πας. Κι όσο περνάν τα χρόνια τον πήχυ να τον βάζεις όλο και ψηλότερα, τον προορισμό σου να τον βλέπεις όλο και πιο καθαρά. Κανένας δεν θα σου δείξει τον δρόμο. Μέσα σου· εκεί είναι όλες οι απαντήσεις.
Εκεί είναι ο χάρτης για τον δικό σου, μοναδικό προορισμό.
Ο καθένας άλλωστε έχει τον δικό του, όπως και τον δικό του τρόπο για να φτάσει εκεί. Μην ακολουθείς κανέναν, γιατί κανένας δεν είναι εσύ. Να ακούς κι ό,τι σου ταιριάζει, να το υιοθετείς κι ό,τι σου είναι ξένο, να το αφήνεις στην άκρη. Μην προσπαθήσεις να το φορέσεις πάνω σου για να ταιριάξεις κάπου, γιατί θα είναι σαν ξένο ρούχο, γιατί δεν θα είσαι εσύ.
Κι όσοι σε αποδέχονται και σε θέλουν στη ζωή τους, μένουν δίπλα σου, σύντροφοι και συνοδοιπόροι κι όσοι πάλι όχι, αποχωρούν. Πάντα να θυμάσαι όμως πως, όσοι αποχώρησαν γιατί απέτυχαν στην προσπάθειά τους να σε αλλάξουν, να σε διορθώσουν έτσι ώστε να τους αξίζεις και να σου αξίζουν, ποτέ δεν θέλησαν πραγματικά εσένα, αλλά αυτό που νόμιζαν ότι είσαι ή ότι θα γίνεις.
