Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Προλαβαίνουμε, λες. Αλήθεια; Μετά από όλα αυτά; Μετά από κάθε ψέμα που μου σέρβιρες σαν αλήθεια, κάθε υπόσχεση που πετάχτηκε στα σκουπίδια σαν άχρηστο χαρτί; Το «προλαβαίνουμε» είναι η νέα σου δικαιολογία, η καινούργια σου παγίδα για να με κρατήσεις κάπου εκεί, στην εφεδρεία, σε περίπτωση που δεν σου βγει κάτι καλύτερο.
Και τι προλαβαίνουμε, ακριβώς; Να ξεχάσω τον χρόνο που έχασα προσπαθώντας να διαβάσω τα ψιλά γράμματα ανάμεσα στις γραμμές σου; Να ξεχάσω τις νύχτες που έμενα άγρυπνος, ενώ εσύ κοιμόσουν ήσυχη, ή ίσως και σε κάποιο άλλο κρεβάτι; Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν προλάβαμε τίποτα, παρά μόνο να καταστρέψουμε ό,τι φαινόταν αληθινό.
Προλαβαίνουμε, λες, να αγαπηθούμε ξανά. Εσύ, που ο ορισμός της αγάπης σου άλλαζε πιο συχνά κι από τις διαθέσεις σου. Εσύ, που το μόνο που αγάπησες πραγματικά ήταν ο καθρέφτης σου και η εικόνα που έβλεπες μέσα του, αυτή που στήριζες με κάθε μου θυσία. Δεν υπάρχει “προλαβαίνουμε” όταν η εμπιστοσύνη έχει γίνει σκόνη και η ψυχή έχει στραγγίξει από κάθε ελπίδα.
Λες είναι γραμμένο το πεπρωμένο μας. Έλα τώρα. Το μόνο που γράφτηκε σε αυτή την ιστορία ήταν το δικό σου σενάριο, και εγώ ήμουν απλά ο κομπάρσος που χειραγωγούσες. Μην μου μιλάς για πεπρωμένο όταν το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν η δική σου βολή. Το «προλαβαίνουμε» είναι μια λέξη για αυτούς που πιστεύουν ακόμα στα παραμύθια. Εγώ, έχω πια ξυπνήσει. Και πλέον, δεν προλαβαίνουμε τίποτα. Απλά, δεν θέλω να προλάβουμε τίποτα.
