Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Θυμάσαι τότε που η αλήθεια ήταν παιχνίδι; Που κάναμε ερωτήσεις απλές, σχεδόν αστείες, και κοκκινίζαμε μόνο και μόνο που παραδεχόμασταν ποιον αγαπάμε; Πόσο εύκολο ήταν τότε να γελάς, να εκτίθεσαι, να μη φοβάσαι να πεις αυτό που νιώθεις. Τότε δεν ήξερες πόσο δύσκολο γίνεται αυτό το παιχνίδι όταν μεγαλώνεις.
Γιατί τώρα, οι ερωτήσεις δεν είναι αθώες. Δεν είναι παιχνίδι για να περνάει η ώρα. Είναι ο πιο σκληρός διάλογος με τον εαυτό σου. Θες αλήθεια; Ρώτα τον καθρέφτη σου και κοίτα τον στα μάτια. Μην περιμένεις να κρυφτείς. Μην ψάχνεις να αποφύγεις το βλέμμα σου. Ρώτα: είμαι καλά; Είμαι ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω; Ζω ή απλώς υπάρχω;
Αν βρεις το θάρρος να το παραδεχτείς, εκεί ξεκινάνε όλα. Εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν φοβάσαι τόσο την αλήθεια, όσο την αλλαγή που θα απαιτήσει. Γιατί το πιο δύσκολο δεν είναι να πεις «δεν είμαι ευτυχισμένος». Είναι να τολμήσεις να αλλάξεις ό,τι σε κρατάει στάσιμο.
Τρέμεις τις αποφάσεις που θα σε ξεβολέψουν. Προτιμάς το γνώριμο, το συνηθισμένο, ακόμα κι αν σε στραγγίζει. Προτιμάς να κλείνεις τα μάτια και να λες πως όλα είναι καλά. Μα να ξέρεις: ο εαυτός σου βλέπει. Ξέρει. Και κάποια στιγμή θα σου το φωνάξει.
Μην περιμένεις άλλο. Παίξε ξανά την αλήθεια και το θάρρος, μόνο που αυτή τη φορά παίξε για σένα. Πες την αλήθεια σου χωρίς ντροπή. Πες ότι κουράστηκες να φοβάσαι, ότι βαρέθηκες να περιμένεις να ζήσεις. Και μετά βρες το θάρρος να το κάνεις πράξη.
Δεν χρωστάς τίποτα σε κανέναν, μόνο σ’ εσένα. Μην τον παραμελείς άλλο. Αγάπησέ τον όπως του αξίζει. Δώσ’ του ό,τι του στέρησες τόσο καιρό. Μόνο έτσι θα ξαναγίνεις ο άνθρωπος που ήσουν κάποτε. Ο άνθρωπος που ήξερε να ονειρεύεται και να παλεύει για όσα αγαπά.
Κοίτα τον καθρέφτη σου και μην κατεβάζεις τα μάτια. Εκεί μέσα θα βρεις όλη την αλήθεια που έψαχνες. Κι αν βρεις και το θάρρος, τότε ναι—μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου. Από την αρχή. Για σένα.
