Γράφει η Κική Γ.
Ο έρωτας πρέπει να σου καίει τα σωθικά. Η φλόγα πρέπει να μένει άσβεστη και να φουντώνει, να γίνεται απειλή και να σε φτάνει στη τρέλα. Δυο κορμιά ενωμένα, να λιώνουν μαζί, μεθυσμένα από πόθο και πάθος, χωρίς όρια. Δυο καρδιές να χτυπούν δυνατά στον ίδιο ρυθμό και όνειρα και ελπίδες να χάνονται στην άβυσσο της φαντασίας.
Αν κάτι αλλάξει ή τελειώσει, η σχέση πιάνει πάτο. Αλλάζουν μέσα σου τα πάντα. Νιώθεις μια αφόρητη ρουτίνα και όλα πλέον είναι μια συνήθεια. Η καψούρα σε πάει μια στα ουράνια και την άλλη σε κάνει να σέρνεσαι.
Είσαι όμως ζωντανός και ζεις. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα. Αγαπάς το φίλο, τον αδερφό, όλους μπορείς να τους αγαπάς. Η αγκαλιά όμως δε σε μεθάει, το φιλί δε σε μαγεύει, η ματιά δε σε ταξιδεύει.
Μιλάς με τον άλλον, κυκλοφορείς στους ίδιους χώρους, μοιράζεσαι πράγματα, και; Τι νόημα έχει να μας ενδιαφέρει ο καιρός ή τι κάνουν οι άλλοι, εάν δεν υπάρχει φωτιά; Κόκκινο βαθύ το χρώμα και όλες οι αισθήσεις να σπάνε τα κοντέρ. Να μην υπάρχει το άγχος του χρόνου, να μην σε επηρεάζει το κρύο, η ζέστη.
Αυτά είναι καθημερινές, συνηθισμένες αντιδράσεις ανθρώπων που βαλτώνουν και δεν ξέρουν να ζουν. Αναπνέουν απλά χωρίς να φουσκώνουν τα πνευμόνια τους από ηδονή. Ασφυκτιούν και υποφέρουν γιατί ο έρωτας πέρασε και έμεινε η αγάπη. Τι να την κάνω την αγάπη; Την καρδιά, την ψυχή το μυαλό, τα αναζωογονεί μόνο ο έρωτας!
