Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Την αναθεμάτισα σου λέω την αγάπη. Με τρομάζουν πια τα όμορφα, λαμπερά χαμόγελα και τα μεγάλα, τρυφερά λόγια.
Τον σιχάθηκα αυτό τον κόσμο. Και τα φώτα του που με τυφλώνουν και τις μουσικές του που με ξεκουφαίνουν. Τις μίσησα τις λέξεις κι αυτά τα “για πάντα” τους και τα “ποτέ” τους μ’ αηδιάζουν.
Κουράστηκα σου λέω, κουράστηκε η ψυχή μου. Κουράστηκε και γέρασε πριν προλάβει το σώμα μου να την ακολουθήσει. Κουράστηκα να φοβάμαι! Μ’ ακούς;
Κουράστηκα να περιμένω, να ελπίζω και να προσπαθώ. Κουράστηκα να ψάχνω εξαιρέσεις στους κανόνες τους, ιδανικά κι αξίες στις βρωμιές τους, μόνιμα στα προσωρινά τους κι αληθινά στα ψεύτικά τους.
Κουράστηκα να είναι τα σκοτάδια πιο έντονα απ’ τα φώτα, να είναι οι σιωπές πιο δυνατές από τα γέλια. Κουράστηκα να κερδίζει πάντα η αδικία και το ψέμα κι η αλήθεια να κλαίνε χτυπημένα στη γωνία.
Μην με κοιτάς παραξενεμένος. Ήμουν για χρόνια στην επίθεση, πληγώθηκα, πόνεσα, μάτωσα. Καταπατήθηκαν οι κόκκινες γραμμές μου, τερμάτισαν τα όριά μου. Ήμουν για χρόνια στην επίθεση και η αποστασιοποίηση απ’ όλους κι όλα είναι πια η άμυνά μου. Είναι το μόνο που μου απέμεινε γι’ ασπίδα.
Δεν θέλω πια τίποτα και κανέναν. Δεν ζητώ, δεν περιμένω, δεν ελπίζω. Άσε με στον κόσμο μου. Είναι όλα πιο ήρεμα και όμορφα εκεί. Άσε με στον κόσμο μου, μια στάση κάνω, ίσα να ηρεμήσω την ψυχή μου…
