Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν πίστεψα ποτέ στα παραμύθια που όλα γίνονται εύκολα. Σ’ εκείνα που οι ήρωες απλώς περιμένουν το θαύμα να τους λυτρώσει. Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ό,τι αξίζει, κρύβει μάχη, κρύβει κόπο, κρύβει επιμονή.
Κι εσύ ήρθες στη ζωή μου χωρίς προειδοποίηση. Σαν μια στροφή στον δρόμο που δεν την είχα δει. Δεν έφερες άνεμο αλλαγής, ούτε πυροτεχνήματα. Έφερες κάτι πιο δυνατό. Την πρόκληση. Την απόφαση να σε διεκδικήσω, να πολεμήσω για ό,τι έβλεπα στα μάτια σου.
Το happy end που θέλαμε δεν ήρθε μόνο του. Δεν ήταν εύκολο, ούτε στρωμένο με ροδοπέταλα. Ήταν στιγμές γεμάτες αμφιβολίες, λάθη, και σιωπές που έκοβαν σαν μαχαίρι. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε κάτι που κανείς από τους δυο μας δεν αμφισβήτησε. Η θέληση να μείνουμε.
Τα παραμύθια με το happy end δεν σου χαρίζονται. Δεν είναι για εκείνους που εγκαταλείπουν στην πρώτη δυσκολία. Είναι για όσους επιλέγουν να μείνουν όταν όλα φωνάζουν «φύγε». Είναι για εκείνους που βρίσκουν τη δύναμη να πολεμήσουν, όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί το αξίζει.
Μαζί σου κατάλαβα πως το τέλος δεν γράφεται μόνο του. Δεν περιμένεις την καλή νεράιδα να έρθει να τα φτιάξει όλα. Σηκώνεις τα μανίκια σου, παλεύεις, διορθώνεις, ζητάς συγγνώμη, δίνεις χρόνο. Και τότε, λίγο λίγο, το happy end αρχίζει να παίρνει μορφή.
Δεν ήταν οι υποσχέσεις που μας κράτησαν. Ήταν οι πράξεις. Οι επιλογές. Το «μαζί» που δεν έγινε ποτέ απλή λέξη. Κι αν έχουμε κάτι να λέμε, είναι πως το παραμύθι μας ήταν αληθινό. Όχι γιατί ήταν τέλειο, αλλά γιατί το διεκδικήσαμε μέχρι το τέλος. Και αυτό, είναι που μετράει.
