Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στο τέλος της μέρας, να λες, «τόσοι ήταν, τόσο μπόρεσαν». Μη δίνεις άλλοθι, μη ψάχνεις δικαιολογίες. Ο καθένας έδειξε αυτό που ήταν ικανός να δώσει. Ο καθένας έφτασε μέχρι εκεί που άντεχε. Και ξέρεις κάτι; Δεν ήταν δική σου δουλειά να κουβαλήσεις τις αντοχές τους.
Η αλήθεια είναι σκληρή: κανείς δεν χρωστάει να σε αγαπήσει όπως εσύ θέλεις. Μα κι εσύ δεν χρωστάς να μικρύνεις τα «θέλω» σου για να χωρέσεις στο λίγο τους. Κουράστηκες να δίνεις ευκαιρίες σε ανθρώπους που έμειναν στο «θα» και δεν προχώρησαν ποτέ στο «τώρα». Κουράστηκες να επενδύεις σε υποσχέσεις που έλιωναν πιο γρήγορα κι από πάγο στον ήλιο.
Στο τέλος της μέρας, το μόνο που αξίζει είναι η δική σου ησυχία. Να μπορείς να πεις στον εαυτό σου: «Έδωσα, προσπάθησα, πάλεψα. Αν δεν ήταν αρκετό για εκείνους, δεν πειράζει. Για μένα ήταν.» Αυτό είναι το κέρδος σου. Αυτό είναι το μέτρο σου.
Μη μετράς την αξία σου από το αν έμειναν. Μετρά την από το αν εσύ έμεινες πιστός σε σένα. Γιατί τελικά, δεν έχει σημασία ποιος φεύγει. Έχει σημασία ποιος μένει δίπλα σου χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσεις. Έχει σημασία ποιος σε επιλέγει ξανά και ξανά, ακόμα κι όταν δεν είναι εύκολο.
Όλοι οι άλλοι; Περαστικοί. Και οι περαστικοί, όσο κι αν πονέσει, δεν ήταν ποτέ προορισμός. Μόνο στάσεις. Μόνο μαθήματα. Μόνο καθρέφτες που σου έδειξαν ότι η ζωή δεν είναι να περιμένεις από τους άλλους, αλλά να θυμάσαι πάντα πόσο μπορείς εσύ.
