Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Λένε πως τον άνθρωπο τον γνωρίζεις όταν χωρίζεις μαζί του. Κι έχουν δίκιο. Στον χωρισμό δεν υπάρχουν πια ρόλοι, δεν υπάρχουν μάσκες. Δεν υπάρχει ανάγκη να εντυπωσιάσεις, ούτε λόγος να κρατήσεις τα προσχήματα. Εκεί αποκαλύπτεται το ποιόν, ο χαρακτήρας, η αλήθεια του καθενός.
Όσο διαρκεί η σχέση, όλα είναι βουτηγμένα σε «πρέπει» και σε φτιασιδωμένες συμπεριφορές. Παριστάνουμε τους δοτικούς, τους καλοπροαίρετους, τους υπομονετικούς. Κι όταν όλα τελειώσουν, τότε βγαίνει στην επιφάνεια αυτό που πραγματικά είμαστε. Ο εγωισμός, η μικρότητα, η ανάγκη για εκδίκηση. Όσα δεν τόλμησαν να φανούν στην καθημερινότητα, ξεδιπλώνονται στην έξοδο.
Κι εκεί εσύ στέκεσαι απορημένος. Αναρωτιέσαι πού πήγε ο άνθρωπος που μοιράστηκες στιγμές, πού χάθηκε η κατανόηση, η τρυφερότητα, η συμπαράσταση. Μα η αλήθεια είναι πως δεν χάθηκε τίποτα. Απλώς ήταν πάντα εκεί, καμουφλαρισμένο πίσω από την ανάγκη να σε κρατήσει.
Ο χωρισμός είναι το απόλυτο ξεγύμνωμα. Εκεί καταλαβαίνεις τι άξιζε και τι όχι. Αν απέναντί σου δεις έναν άνθρωπο που παλεύει ακόμα και στο τέλος να κρατήσει τον σεβασμό, τότε να το εκτιμήσεις. Γιατί είναι σπάνιο. Οι περισσότεροι επιλέγουν τον δρόμο του εγωισμού και της μικρότητας.
Και ξέρεις κάτι; Ο χωρισμός δεν είναι τιμωρία. Είναι αποκάλυψη. Είναι η στιγμή που βλέπεις ποιος πραγματικά ήταν δίπλα σου. Αν σου μείνει δίπλα ένας άνθρωπος που δεν σε μαχαιρώνει με λόγια, που δεν βυθίζεται στην κακία, αλλά κρατά το ήθος του μέχρι το τέλος, τότε να είσαι περήφανος. Γιατί εκεί δεν φαίνεται μόνο ο δικός του χαρακτήρας, αλλά κι ο δικός σου.
Στον χωρισμό κρίνεται η ποιότητα των ανθρώπων. Γιατί όταν δεν έχουν πια τίποτα να κερδίσουν, αυτό που μένει είναι ο εαυτός τους. Και εκεί είναι που βλέπεις την αλήθεια.
