Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Άκου να σου πω, όλα τα διαπραγματεύομαι, γιατί όλα παίζουν κι όλα παίζονται. Αλλά την ψυχή μου δεν την διαπραγματεύομαι ποτέ. Την μετρώ με αγάπη, με πόνο, με στιγμές, με ελπίδες, με γνώση, με απουσίες, με παρουσίες, με χαμόγελα και πολλά ακόμα.
Μα δεν την μετράω με ανάλγητες στιγμές τάχα δήθεν παρουσίας.
Είμαι αυθεντική και αυτό ίσως δεν το κατάλαβες ποτέ. Δεν θα στο μάθω εγώ, υπάρχουν χιλιάδες καλόπαιδα εκεί έξω που θα στο δώσουν να το καταλάβεις καλά.
Κι ίσως κάποτε μάθεις πώς να μετράς τους ανθρώπους.
Στην ζωή πρέπει πολλές φορές να φάμε τα μούτρα μας για να μάθουμε να μετράμε, γιατί η μέτρηση δεν έχει να κάνει με την αριθμητική!
Ο καθένας κάνει την δική του αρίθμηση ανάλογα με την ψυχή του. Άλλος μετράει το 1+1=2, άλλος 1, άλλος 3 κι άλλος 12. Είναι λοιπόν όλα θέμα ψυχής και ποια από δαύτες κοιτάει.
Εγώ πάντως δεν διαπραγματεύομαι ούτε την αρίθμηση, αλλά κι ούτε την οπτική μου. Έφαγα πολλά καρβέλια για να μπορώ να διακρίνω και να αντιλαμβάνομαι το βάρος της κάθε ψυχής.
Κι αυτό το ισορροπώ πάντα με όλα όσα αγαπάω κι με όλα όσα πονάω.
Κι όταν πονάω βλέπω πιο καθαρά πάντα!
